‘Wat is uw leeftijd meneer?’ Ronald staat voorover gebogen om de man achter het kassaraampje in de ogen te kunnen kijken. We staan op de pontoon van Castillo de San Felipo de Lara, waar we gisteravond voor anker gingen om de herrie van de brug bij Rio Dulce te ontwijken. Als we beiden onze paspoorten tonen mogen we vanwege onze leeftijd gratis naar binnen. Het 500 jaar oude kasteel is klein, maar een aanrader om te bezoeken. Een waar doolhof aan vele kleine goed onderhouden ruimtes, van keuken, opslag, bodega, slaapvertrekken en kapelletje tot gevangenis. Het kasteel stamt uit de koloniale periode, waarbij vanaf 1523 de Spanjaarden grondstoffen haalden uit Guatamala. Vooral Indigo, de prachtige blauwe kleurstof gewonnen uit de plant Indigofera en Cochenille, een natuurlijke karmijnrode kleurstof die wordt gewonnen uit gedroogde lichamen van vrouwelijke schildluizen, waren zeer gewild. Tevens waren toendertijd cacao, suikerriet en hardhout populaire producten.
Anderhalve week geleden gingen we ook op deze unieke plek voor anker. Onze vrienden Luc en Hilde bereidden toen een maaltijd in onze kombuis, waarna we smulden van hun couscousschotel met zicht op het verlichte kasteel, onder het genot van Luc’s heerlijke playlist.
Gisteren nodigden we de eerste RVS-smid uit om met ons mee te denken over de plannen met ia. De gedachte om een nieuwe boot te kopen hebben we voor dit jaar even geparkeerd. Onze focus ligt nu hoe we onze 45 jaar oude ia kunnen upgraden met meer schaduw in de kuip, want door de center cockpit was het niet mogelijk een behoorlijke bimini te plaatsen.
Maar hoe maak je je plannen duidelijk aan een Spaanssprekende ambachtsman? Mijn Kappie heeft namelijk het lumineuze idee om onze schootvoering met een rail boven op een arch van de bimini te plaatsen, zodat we wel twee bimini’s kunnen plaatsen. En ik wil graag rechtop onder de sprayhood kunnen zitten en op de hekstoel twee navigatiezitjes. Met het ontwerp van de davits moet niet alleen rekening worden gehouden met de dinghy, maar ook met de zonnepanelen en de windvaan.
De huidige zonnepaneelconstructie, door ons zelf fabriekt op de Canarische eilanden, was midden op zee al verschillende malen losgewrikt. Ik zie zo weer voor mij hoe Ronald tijdens meerdere tochten midden op zee, in 3 meter hoge golven zichzelf in balans houdend op het deinende achterdek, de zwiepende zonnepanelen vast sjorde met een touw. Dat moet nu echt anders.
We gaan voor anker bij het centrum van Rio Dulce en ik breng eerst in de dinghy de was weg in het kleine haventje aan de overkant. Als ik aanmeer bij de pontoon, staat er een groot geel bord dat je de krokodillen niet mag voeren, brrr… Gelukkig zie ik geen loerende ogen op mij gericht.
Vervolgens haalt Ronald de werklui één voor één op met de dinghy bij de steiger van Café Sundog. RVSsmid één spreekt prima Engels en kan meteen meedenken met het zeiltechnische aspect. RVSman twee komt met zijn maatje. Hij spreekt echter een paar woorden Engels, maar zijn schetsen tijdens het praten, laten zien dat hij Ronald prima begrijpt. Aandoenlijk is zijn meegenomen maatje met pet, met zijn grote verbaasde ogen en openhangende mond, besmeurde Tshirt en kapotgelopen schoenen staat hij als een pilaar op het dek, hij mag de pen, het schrift en…de liniaal vast houden. En dan Inox-man drie…hij is net geopereerd en mist nu zijn grote teen. De vriendelijke man strompelt over het dek, maar is duidelijk zeer ervaren.
Tja, eerst maar eens de offertes afwachten, zodat onze ia deze geplande facelift rustig kan verwerken. We zullen onze reis de komende week eerst vervolgen naar Belize, want in helderblauw water met gekleurde vissen komt de witte ronde romp van onze oude dame zeker goed tot zijn recht.
Ben je benieuwd naar meer avonturen van ons? Ik schrijf elke dag een stukje in mijn logboek/dagboek. klik op de link van januari en februari: https://www.iaorana.nl/logboek-januari-2026/ https://www.iaorana.nl/logboek-februari-2026/