1/3
Vandaag gaan we duiken bij Half Moon Cay, zo een zin in. Om half acht stappen we aan land van Long Cay (hier liggen we voor anker). Tijdens de wandeling door het tropisch woud naar de andere kant van het eiland worden we lek geprikt. Om acht uur stappen we aan boord van duikschool Itza. Alle duikers gaan voor twee duiken, wij voor één, dus als zij hun 2e duik doen kunnen wij het eiland verkennen, het moet er erg mooi zijn. Eén duik kost €80 p.p. en twee €160, wonderlijk, meestal is de tweede duik aanzienlijk goedkoper. Gisteravond heeft Ronald besloten niet de duik te doen in Great Blue Hole, deze was aanzienlijk duurder dan de duik vandaag. Ik had al besloten om niet te gaan, omdat 40 meter echt te diep voor mij is.

Eenmaal in zijn boot vraagt de divemaster  of ik bang ben voor haaien? Oeps, ja! En shit, hier had ik niet op gerekend, wil ik nog wel? Ronald vertelt hoe ik gisteren toen een verpleegstershaai van achteren langszij kwam zwemmen, ik schrok en spartelend naar het zwemtrappetje was gezwommen. De divemaster geeft aan dat dat gevaarlijk kan zijn. Hij legt rustig uit wat ik WEL kan doen. De metafoor van twee auto’s die frontaal op elkaar afrijden en jij vervolgens niet opzij gaat voor de ander helpt mij enorm ( zie blog….). De eerste minuut was ik bang en daarna was de gedachte: ‘Ik zwem nu hier, JIJ gaat maar opzij’ zo helpend dat alle angst compleet verdween en ik intens kon genieten van deze wonderschone 2,5 meter lange beesten. Deze duik was echt magisch, de mooiste duik ever!!!

Een complete verassing was de wandeling op het eiland met Heremietkrabben, Zwartwit Gestreepte Grondleguanen, een kolonie Fregatvogels met jongen en de Red Footed Boobies. Ook bijzonder was dat we zelfs de nachtactieve bedreigde bladvingergekko gespot hebben, zodat cool.

Terug op Long Cay was ik even verbaasd toen de rekening dubbel zo duur was, er werden allemaal extra’s apart afgerekend, ahum, snel vergeten…deze dag was het meer dan waard. Ik ga deze ervaring nooit… echt nooit meer vergeten. Een ervaring die ik niet alleen tijdens de duik, maar ook in het echte leven mogelijk af en toe zal gaan gebruiken ‘Ik zwem NU hier en ik ga niet voor jou opzij, als je wilt passeren zul je om mij heen moeten!’.

Eenmaal terug op ia ontving ik nog een grote verassing, Marie had mij filmpjes en foto’s gestuurd van onze supergave duik. Ik denk dat niet veel mensen een foto van zichzelf hebben met een haai zo dicht bij zich.

2/3
Om afscheid te nemen van het sprookjesachtige blauwe water gaan we nog één keer snorkelen. We varen met de dinghy naar een rif naast de boot. Het koraal is er prachtig. Zo fijn om te zien dat er nog plekken op de wereld zijn waar het koraal nog ‘gezond’ is.

Op terugweg varen we naar een zeilboot die verderop voor anker ligt. De relatief kleine boot, 35 voet, is als een kerstboom volgehangen met zonnepanelen. De achterste gigantische zonnepanelen worden geregeld omgeklapt, zodat de boot zelf amper meer te zien is. Tevens hebben ze rondom lange lappen met flexibele zonnepanelen hangen. De eerste indruk is wat overdreven, wat is de reden van al die zonnepanelen? Brandy en Beau van Saoirse zijn al 10 jaar onderweg. Hun boot is electrich aangestuurd, zooo cool, vandaar al die zonnepanelen. We hebben een leuk gesprek.

Tijd om te vertrekken, op naar Guatamala.  Maar eerst uitchecken in Punta Gorda, afstand: 95 NM, Wind 10-18 knopen, zeilvoering: Melkmeisje, later genua met boom, daarna alleen het grootzeil. Hoge deining van achteren, ia surft van de golven af. SOG 6/6.7 knopen.

Zullen we terugvaren op zee of ‘tussen de riffen en het vaste land’ varen? Beiden hebben voor- en nadelen. We kiezen voor tussen de riffen door. Het is volle maan en in de nacht tussen de riffen door met de digitale kaart moet lukken. Wat een heerlijke zeildag. Het eerste stuk gaan we over open zee en vanaf 18 uur tussen de riffen door. Zullen we de nacht doorvaren of middernacht bij Monkey Caye voor anker gaan? We kennen deze ankerplek, dus we kiezen om voor anker te gaan. Ik vraag Ronald de ankerwacht aan te zetten, want op zee leek er een sqaull aan te komen. We ploffen in bed, zooo moe…we vallen bijna in slaap als het buiten begint te hozen met enorme windstoten, gelijktijdig gaat het ankeralarm af. Als de squall is afgelopen ligt de boot weer op zijn oude plek, we waren dus niet aan krabben, gelukkig.

3/2
Ohhh zo heerlijk geslapen, we waren ook best wel moe. Om 7.30 uur zeilen we weg uit de baai. De hoge rollers staan er nog steeds. Ronald rolt even de genua uit in de hoop dat we minder schommelen. We varen plat voor het lapje en de genua zelf is te onrustig, dus rollen we hem weer in. We gaan hard genoeg, 6 knopen. Het lijkt dat we iets van stroom mee hebben.

Het is nog 24 NM, dus over ongeveer 4,5 uur kunnen we uitchecken bij Punta Gorda. Hopelijk zijn ze dan niet lunchen, want daarna willen we door naar de drempel van Livingston om daar voor anker te gaan. Morgenochtend om 8.30 uur is het bij Livingston springvloed, hoog water.

Het uitchecken bij Livingston verloopt wat chaotisch, de collega’s weten van elkaar niet in welke volgorde we de handelingen moeten uitvoeren. We worden van het kastje naar de muur gestuurd, maar ondanks dat zijn we op tijd weer klaar. Op naar Livingston.

Rond 18.00 uur komen we aan bij de drempel. Ik geef aan dat we voor anker kunnen, maar het is volle maan, dus we kunnen het nu proberen in plaats van morgenochtend. Ronald geeft aan hier ook al aan gedacht te hebben. Bij de eerste poging lopen we vast. Dan toch maar voor anker? Ronald wil het verderop nogmaals proberen. Met veel gehik en gehobbel sleept ia zich door de modder, gelukt. Even later lopen we toch weer vast, ik kijk op de kaart, misschien een beetje naar dit gebied? Het lukt, we zijn de drempel over.

Zo fijn, hier vlak voor Livingston is het water rustig, dus kunnen we straks lekker slapen, maar nu eerst uit eten bij Mama Buga, jammie.

4/3
Pff…Wat een gedoe weer bij het inchecken. Over een week kunnen we onze verblijfspermit en dan de cruisingpermit ophalen, zodat ia 9 maanden in Guatamala mag blijven.

We genieten opnieuw van de prachtige tocht over de rivier Rio Dulce, het is er zo mooi. We wilden weer bij Monkey Marina gaan liggen, maar de haven was opeens aanzienlijk duurder geworden? We gaan voor anker in een prachtig kommetje aan de andere kant van het meer en steken de relingBBQ aan. De stilte is er adembenemend.

5/3
Op naar Marina Nanajuana, vandaag komt Edwin de arch monteren.

Het is haast lachwekkend hoe de 6 man havenpersoneel in de haven ons voorzien van een plaats. Twee man in een bootje en 4 op de steiger. Ze willen van alles van ons, maar alles klinkt zo onlogisch. De jongen in het bootje duikt steeds onder water om lijnen die vast zitten aan een betonblok op de bodem waar ook weer andere boten aan bevestigd zitten op te duiken. Ahum, wij hadden het idee om de komende dagen af en toe even te gaan zeilen of voor anker te gaan als de werklui niet op onze boot aanwezig hoefden te zijn, maar dat kan dus niet, want dan moeten we elke keer de 6 mannen vragen dit hele aanlegsysteem weer los te maken en na een paar uur opnieuw te herhalen. We zullen dus veel naar het zwembad gaan, ook geen straf.

Helaas kwam Edwin niet opdagen?

6/3
Vandaag komt Edwin de Arch passen en misschien plaatsen en de bimini opmeten. We zijn zo benieuwd hoe het gaat worden. Voorlopig is hij meer dan 1 uur te laat.

Toen wij in Belize waren vroeg Edwin een aantal maten door te geven. Ik vond dat maar risicovol, Ronald en ik kregen er haast gekibbel over. Ik had zo mijn twijfels, volgens Ronald kon dat prima. Niet dus…de arch past niet, Edwin pakt het sportief op, geen probleem, ik vermaak ‘m wel.

7/3
Alfono, de dekman, heeft aangegeven niet te kunnen werken in marina Nanajuana, hij moet voor al zijn personeel per dag een bedrag aan de haven betalen. Mar Marina is gratis voor Alfuno. We vragen een offerte aan bij de drydock marina Nanajuana voor herstel van het dek. Maandag zullen ze de offerte naar ons appen. We kunnen dan beslissen of we verder met Alfuno in zee gaan en verhuizen naar Mar Marina of in marina Nanajuana zullen blijven.

Het is opnieuw een hete bijna windstille dag. Ik maak de douchebilg en de koelkast schoon en we duiken het zwembad in om af te koelen en vergeten de tijd. We hebben nog een kwartier om het buitenmotortje ophalen en mogen de dinghy van Robert en Anneke lenen. Er is water in de carburateur gekomen, de reden is onbekend? Oscar heeft ook het aan/uitknopje gemaakt, fijn (Kosten €41).

Ronald steekt de relingBBQ aan, heerlijk gegeten.

8/3
We starten met het loshalen van de plafonds in de keuken en de natte cel om de zonnepaneelconstructie boven de sprayhood los te halen, een hele klus, maar het lukt. Daarna halen we ook nog de twee plafonds in de hut weg, want morgen wordt de arch geïnstalleerd. De plafonds van ia bestaan uit witte panelen met teakhouten sierlijsten die met tig schroeven en ringen vast zitten, pff…

Tijd voor een duik in het zwembad, ‘s middags komen Frans en Jannie van Bruce borrelen. Daarna stappen we nog even bij Robert en Anneke aan boord, zij vertrekken met hun drie kids morgen naar Belize. ‘S avonds eten we bij Sundog, ons favoriete cafeetje.

9/3
Vandaag is Ronald jarig. Vanmiddag gaan we naar de happy hour van resort Kangoeroe. Vandaag wordt ook de arch geplaatst, spannend.

Om 14.00 uur is Edwin er nog steeds niet, zou hij vandaag nog komen? Als echte Hollanders zijn we al vanaf vanochtend trouw aan het wachten. Edwin vraagt ons bouten bij marina Ram te kopen. We kopen 2 bouten van verschillende lengtes, in Midden Amerika mag je niets terug brengen naar de winkel, daar doen ze niet aan. ‘S avonds om 18.00 uur brengt Edwin de arch op het achterdek, morgen om 8.00 uur komt hij de arch monteren.

We vieren Ronalds verjaardag op een een steigerterras aan het water in de schaduw van de bomen met idyllisch uitzicht.