Ik knipper wat met mijn ogen, hoor ik nu de wekker afgaan? Oh ja, we zouden vroeg op want om 9.00 uur is het hoog water en dan kunnen we over de drempel van Livingston. Na al dat geklus, hebben we extra veel zin om naar Belize te gaan. Over ongeveer 10 dagen zullen we naar Guatemala terugkeren, omdat dan de arch geplaatst gaat worden.

Gisterochtend konden we met Burry van Monkey Marina mee varen naar het centrum om de laatste boodschappen te doen. Waarna we intens genoten van de 4,5 uur durende tocht over de Rio Dulce. Helaas kwamen we net iets te laat aan bij Costums om uit te checken. ‘Geen probleem Lies, morgenochtend iets voor achten gaan we even aan land om diesel te tanken en bij Costums uit te klaren, ik heb de aanvraag al online ingediend, dus het is zo gepiept’.

Terwijl Ronald de twee jerrycans, die we nog op het dek hadden staan, in de dieseltank gooit, maak ik vlug een ontbijtje klaar. Daarna hijsen we de buitenboordmotor weer op de dinghy. Gisteravond hadden we het motortje met een slot op de reling bevestigd, na berichten dat er in Livingston veel gestolen werd?

Aan de kant laten we de twee jerrycans achter bij de benzinepomphouder met de vraag of hij ze vast wil vullen, we zijn tenslotte zo terug.

Niet dus…als we bij Costums aankomen, doet de printer het niet. Na wat gerommel komt eindelijk het bewuste velletje eruit. Pff…nu vlug terug naar de boot. De douanier is echter niet klaar met zijn verhaal. In voor ons amper verstaanbaar Spaans rebbelt hij iets over dat we voor een ZARPE eerst nog naar de kustwacht moeten? We stappen stevig door over de weggetjes met vele kuilen en losliggende stenen. Onderweg begint het te regenen.

In het kantoortje van de kustwacht zit ook de Fransman van het prachtige zeiljacht wat naast ons voor anker ligt. Hij zit op hete kolen want zijn kiel steekt twee meter en hij wil het tij halen. De jonge dame met hoge zwarte knot pakt gelukkig goed door en we ontvangen 10 velletjes. Fijn, hoogste tijd om te vertrekken. Hier denkt de zwarte knot anders over: ‘Jullie moeten eerst nog naar Immigration en dan bij ons terugkomen en daarna weer naar Costums’. Huh? We hebben alles toch al online ingevuld?

Door de regen lopen we naar Immigration. De oude man vraagt om een QRcode te scannen om nog een formulier online in te vullen. Het is een lastig formulier met lange Spaanse teksten. De man heeft moeite om ons op weg te helpen. Vervolgens zet hij tergend langzaam op de 10 A4tjes aan de rechterkant een stempel met daaroverheen zijn eigen handtekening, waarna we hem moeten betalen. En nu terug naar de Capitan de Puerto. De regen is over gegaan in een stortbui, we schuilen even onder de luifel van het consultatiebureau. In de wachtruimte zitten moeders met lange kleurige rokken met een kindje in een draagdoek op de houten langsbanken.

Bij de kustwacht volgt hetzelfde, alleen worden er nu 10 stempels op de linkerzijde geplaatst. De jonge vrouw mag alleen geen handtekening zetten, dus vraagt zij of de Capitan in uniform de 10 handtekeningen op de stempels wil zetten. Ook hier moeten we dokken.

Op naar Costums. Met stevige tred stappen we door de winkelstraat met overal schuilende mensen onder de luifeltjes van golfplaten. Bij een kledingzaakje is een plastic zeil boven de deur gespannen. Als ik langszij loop plenst de diepe kuil met water uit het zeil over mij heen, pff…dat kan er ook nog wel bij.

In het stadshuis stappen we de trap op naar boven, waar de bewaker de deur opent en aangeeft dat de douanier niet aanwezig is en mogelijk over een uurtje terugkomt? Zucht…ik opper bij  Ronald of het misschien niet beter is om morgenvroeg te vertrekken. Ronald wil graag op de douanier wachten. Misschien lukt het om op een iets later tijdstip de drempel over te gaan? En je gelooft het of niet, de printer weigert nu volledig, dus komt de vraag of we verderop in de bar een kopietje kunnen maken.

We kunnen vertrekken, het is inmiddels half elf. Het is driekwartier varen naar de drempel. Ronald vaart tergend langzaam over de drempel. Sinds een tijdje staat de digitale dieptemeter op z’n kop en het is Ronald nog niet gelukt ‘m weer rechtop te krijgen. Het gaat van 1.8 naar 1.7 en 1.6…1.5 en 1.4…we zitten vast. Ronald slaat in z’n achteruit en wil het verderop nogmaals proberen.

Zou het hier wel lukken? We gaan weer van 1.7 naar 1.4 en 1.3. Heel langzaam sleept Ronald ia door de modder en het lukt…we gaan nog steeds vooruit. Oeps, nu wordt het 1.2. Nou ja zeg, het lukt…we gaan nog steeds. En dan springt de teller naar 1.1 en zitten we vast. We gooien het anker uit. Rond 18.00 uur zal het tij weer keren en kunnen we mogelijk alsnog vertrekken?

Er komt een sleepbootje aanvaren. Aan boord zitten 3 personen, zo jong dat het eerder kinderen lijken. Ze vragen of zij ons kunnen helpen. Het is bekend dat zij je mast schuin kunnen trekken en dan over de drempel heen trekken. Het is natuurlijk heel erg vriendelijk, maar Ronald heeft het idee dat zij hier geld voor vragen en het bootje ziet er niet echt professioneel uit?

Daar liggen we dan…midden op zee…compleet vastgelopen met in de verte achter ons de kustlijn van Livingston. De zon komt door, er staat geen wind en de zee is vlak. Stroperig traag verloopt de tijd. De zee trakteert ons op complete stilte…wat een rust, wat een zaligheid. Rond zes uur lukt het na een paar pogingen wel de drempel te passeren en gaan we verderop weer voor anker. Morgenvroeg zullen we onze reis vervolgen, nu eerst nagenieten van de unieke zonsondergang.