11/11
Ronald is vanaf dag één meteen aan de slag gegaan met klussen. In de top van de mast heeft hij de nieuwe windmeter geplaatst, echt fijn dat deze meter het nu weer doet. Vanuit de top van de mast heeft hij de mastgleuf stukje voor stukje schoongemaakt. Dat was wel nodig met al die roestbruine Saharazand. Ook heeft hij Starlink gemonteerd en de verbinding is fantastisch. De sprayhood, het grootzeil en de lazyback zitten er weer op. De reparatie aan het grootzeil is goed gelukt. Het is best spannend als je in goed vertrouwen veel geld overmaakt naar een zeilmaker, zonder te weten welk werk hij geleverd heeft, maar het ziet er weer prachtig uit. Voor de genua staat nu nog te veel wind. De kotterfok wil Ronald uitstellen, totdat we ‘m echt nodig hebben. De watertanks zijn gevuld en het dek is schoon gespoten. Zo trots op mijn harde werker.

12/11
Nog drie dagen werken en een paar keer genieten van Fleur, Floris, Jinte en Fenne en dan is het zo ver. Opeens krijg ik de kriebels…

De vlucht van Ronald op 4 november werd op het laatste moment gecanceld vanwege een tekort aan grondpersoneel. Dit maakte dat Ronald pas op 9 november vertrok. Het was een beetje dubbel, aan de ene kant vonden we 20 dagen zonder elkaar wel erg veel, aan de andere kant was de kluslijst van de ia lang. De UVstralen en Saharamist hadden namelijk flink huisgehouden op ia. Hopelijk lukt het Ronald de lange kluslijst redelijk af te werken, zodat we na mijn aankomst, na een paar dagen kunnen vertrekken naar West Afrika.

Dubbel was ook het alleen thuis zijn. Er waren momenten dat ik Ronald miste, maar het was ook echt fijn om even in mijn eentje in Sneek bij te komen van alle hectiek van de laatste maanden.

Gelukkig voelde ik mij sinds 2 weken weer echt goed, maar een paar maanden geleden kwam opeens alles tegelijk op mij af, wat maakte dat ik niet meer kon stoppen met piekeren en ik mij verdrietig en somber voelde. Mijn moeder was overleden en alle herinneringen aan mijn jeugd met een minder beschikbare moeder, mijn worstelingen rond hechting en onzekerheden kwamen boven. Ik probeerde het weg te drukken.

Iets in mij zei dat ik het beeldhouwwerk van elzenhout waar ik mee bezig was, aan de kant moest zetten en mij de tijd moest geven om te rouwen. Niet om het overlijden van mijn moeder, maar om het verdriet over het gemis van de soms minder liefdevolle relatie met, en het soms onvoorspelbare gedrag van mijn moeder.

Daar bovenop kwam mijn enorme verlangen om ieder ontwikkelstapje van Jinte en het kindje in Fleurs buik van nabij te beleven. Wilde ik eigenlijk wel 4 maanden reizen? De twijfel sloeg toe.

En of deze worsteling in mijn hoofd nog niet genoeg was, kreeg ik een periode daarna gedoe met één cliënt op mijn werk, opeens voelde ik mij zo kwetsbaar en onzeker als psychotherapeut. En dan was er ook nog een lastige situatie ontstaan tussen een familielid en mij wat ik mij erg aantrok.

Het was duidelijk dat ik met mijn emoties aan de bak moest. Uren, dagen, maanden hakte ik op mijn vrije dagen, met mijn vele soorten houtbeitels aan mijn teakhouten beeld genaamd ‘Moeder Aarde’. De Liesbeth die van zichzelf altijd maar moest doorgaan, stond nu stil. Alle frustratie, boosheid, angsten en verdriet kwamen naar buiten. In het atelier, en in de garage op dagen dat Ronald op de Spanker zat, stond ik mij toe te huilen, tranen bleven maar stromen, terwijl ik hakte aan het beeld. Het piekeren sloopte mij, ik piekerde zelfs in mijn slaap. Bekaf was ik, emoties kosten zo gigantisch veel energie. Maar het beeldhouwen hielp mij met stilstaan… beleven en ervaren. Met dank aan lieve beeldhouwvriendin Herma. Bij haar in de buurt zijn, gaf mij kracht, zij liet mij voelen dat het goed kwam.

En sinds 2 weken weet ik het: IK BEN ER WEER. Ik ben weer blij met mijzelf en het piekeren is gestopt. En dat komt goed uit, want onze reis gaat snel van start.

Ennn…ik ben eind oktober voor de tweede keer oma geworden, ze heet Fenne. Als ik haar vast houd en Jinte en Fleur dichtbij mij zijn, voel ik een stoot dopamine door mijn lijf scheren. Ik hebt nooit drugs gebruikt, maar mogelijk voelt dat zo? Ik kan er dagen (en hopelijk maanden) op voort. Het is lastig uit te leggen. Tevens heb ik mijn werk goed en zorgvuldig over kunnen dragen aan mijn lieve collega’s. Ik weet dat ze het mij gunnen, maar ik voel mij soms ook bezwaard dat ik ze opzadel met mijn werk.

Gedicht op de achterkant van mijn teakhouten beeld:


Het ruim 2 meter hoge teakhoutenbeeld is bijna af, een betere verwerking bestaat er niet voor mij. Kom maar op leven, ik hou van jou!

13/11
Eergisteren appte Mariska mij dat zij met Tjaart een lezing gaf in het scheepvaartmuseum Sneek. Het was mooie gelegenheid om haar boek ‘Los van alles’ door haar te laten signeren. Na de lezing kwamen ze gezellig buurten en aten zij een hapje mee. Zo fijn om met vrienden te praten die weten hoe het reizen op een boot verloopt, en weten en snappen welke twijfels je kan hebben, dat de reis bestaat uit hoogtepunten en soms lastige momenten. Ik denk aan Ronald en aan ia, zo een zin in de 24e.

14/11
Nadat Ronald mij gisteren vroeg of ik onder water de zeepokken van de schroef af wilde bikken, besloot hij vandaag toch om ia uit het water te halen. Terwijl ik op mijn werk ben probeert Ronald mij te beeldbellen. Dat doet hij anders nooit, wat is er aan de hand? Onze ia is net bij het uit het water halen, uit de banden gegleden en 1,70 meter naar beneden gestort. We hebben schade aan de kiel en de zonnepaneelconstructie op het achterdek, zo balen. De mannen van de werf zijn zeer behulpzaam. Ronald mag echter niet aan boord slapen en huurt een oude krakkemikkige Renault 4 die omgetoverd is tot camper.

15/11
De boot mag aan het einde van de dag weer het water in. Ronald maakt een proefrondje. Ronald belt enthousiast op, alles is weer okee en de waterstop werkt fantastisch. Jarenlang gaf Ronald aan dat er iets niet klopte in de motor, er was vast iets met de waterstop. Keer op keer gaven monteurs aan dat het echt niet de waterstop kon zijn. Jachtwerf Bakker in Ijlst adviseerde ons zelfs een dure Maxprop vaanstandschroef te monteren, ook dat gaf geen verbetering. Acht maanden geleden besloot Ronald de waterstop toch te vervangen, maar kon toen niet meer controleren of het ook een verbetering was. Ronald had toch gelijk, ia vaart met minder toeren veel harder dan ooit op de motor. Wat is mijn Kappie toch een toppertje.

16/11
De genua gaat er op en Ronald moet de hele boot ‘slopen’ om de bedrading van de punt tot aan de meterkast te vervangen, zodat hij weer de tweekleurenlamp op de boeg kan monteren, gelukt.

17/11
Ronald start vandaag ‘het project aanrecht’. Langs de koelkast is het aanrecht losgekomen en heeft het zich vol gezogen met water. We konden het afgelopen jaar het natte hout er letterlijk uit lepelen. Ik had gevraagd aan Ronald er een houtje op te plakken, maar hij kwam met een beter idee. In de haven lagen allerlei tinten grijze kiezelsteentjes, precies de kleur van het aanrecht. Vandaag stort hij een eerste laag met epoxy gevuld met kiezeltjes. Ik ben zo benieuwd hoe het is geworden.

18/11
Vandaag weinig wind, dus de genua kan erop gehesen worden. Ronald vervangt het filter van de watermaker, die was in Nederland kennelijk stuk gevroren.

19/11
Ronald stept naar de andere kant van het eiland met een de gasfles in zijn rugzak, ook weer gevuld.

20/11
Elke dag komen er pakketjes binnen in Sneek. Vandaag de relais van de boegschroef. Ronald wilde een zekering vervangen, mogelijk was hij doorgebrand door de zeepokken op de schoepjes. Hopelijk klopt het dat de relais stuk is, anders wordt het een duur grapje.

21/11
Mijn koffer weegt al 20 kilo en er komen nog steeds pakketjes binnen, dus upgrade ik de ruimbagage naar 25 kilo. Pfff…
Mijn lieve collega Norbert regelt propyleenclycol 100% puur (een vloeistof waar we de watermaker bij start moeten doorspoelen) bij een boerin in zijn dorp. Zo bijzonder om te ervaren, dat ik word omringt met zoveel mensen die mij graag willen helpen.

22/11
Vandaag voor de ‘laatste’ keer naar Huizen. Bij aankomst klop ik op het raam van de huiskamer. Jinte ziet mijn gezicht en ik zie haar blije mond ‘Oma’ zeggen. Ze schiet naar de voordeur en slaat met haar kleine handjes  op het raam, plet haar neusje op het raam en roept ‘omaaaaahhh’. Een liever welkom kun je je niet voorstellen. Ik geniet met volle teugen van Fleur (ik ben zo trots hoe zij haar moederrol vervult) en het verschonen van Fenne. En ik mag het flesje geven, och zo bijzonder om haar zo dicht bij mij te voelen. Samen met Jinte plakken we het raam vol met Sintstickers en zingen we Sinterklaasliedjes. En dan is het afscheid, pfff…echt niet makkelijk hoor. Terug in de auto laat ik mijn tranen stromen. Maar mijn lieve Fleur stelt mij gerust: ‘4 maanden vliegen zo om hoor mam’.

23/11
Vandaag mijn laatste dag in atelier in Koudum. En wat ik niet had verwacht…vandaag komt het teakhouten beeld, wat mij de afgelopen maanden zo enorm heeft geholpen, af. Ik ben er best trots op, het is echt mooi geworden.

24/11
Om tien uur brengt mijn lieve buurvrouw Tertia mij naar het station in Heerenveen. Gisteravond heeft mijn sterke buurjongen de koffer van 25 kilo in de auto getild, want ik ben eergisteren door mijn rug gegaan, echt balen. Straks zie ik Ronald weer, zoooo zin in.
‘S avonds eten we bij de Uruguay, en toosten we met een goed glas rode wijn op nieuwe avonturen.

25/11
Ronald installeert het nieuwe relais aan de motor van de boegschroef. Een onmogelijke plek in een bakskist in de punt. Als hij naar het you tube filmpje kijkt, hoor ik hem mompelen: ‘Tta, die monteur heeft de boegschroef op een schone werkbak staan waar hij rond om heen kan lopen’. Voor Ronald is het andere koek, zijn schroevendraaier past er niet echt tussen en hij ligt op zijn buik met zijn hoofd naar beneden in het gat. De teleurstelling is groot, het was niet de relais…maandag maar weer bellen. Ondertussen leg ik tig spulletjes uit mijn gigantische koffer op zijn plek en zet de hutkoffer op het dek, hopelijk kunnen we er iemand een plezier mee doen, de koffer is tenslotte maar 1x gebruikt. Ik maak onze hut schoon, richt ‘m in en verschoon het bed.

26/11
Vandaag komt Juul, een 19jarige student aan boord. Een jaar geleden gaf zij aan een keer een overtocht te willen mee maken. Ronald vond het meteen een goed plan. Ik twijfelde, we hadden vaak gasten aan boord, maar nooit tijdens een overtocht. Hoe zou dat zijn met z’n 3en zo midden op zee? Bij onze ontmoetingen noemde ik alle minder leuke dingen op waar je tijdens een overtocht mee te maken had, maar gek, haha, Juul werd alleen maar enthousiaster. En ik…nu het zover is, lijkt het mij supergezellig.

Bij aankomst, zetten we Juul meteen aan het werk. Halverwege de mast was het stoomlicht stuk. Juul is een stoere ervaren klimmer en echte aanpakker, het stoomlicht is gemaakt.

27/11
Poetsen, poetsen…buiten is het mooi weer en ik poets mij binnen een ons in de rondte, maar het is bijna klaar. Vooral de keuken is best een klus. Buiten maakt Juul de bakboordlijnen van de lazyback schoon, ze zijn bruin van de Saharamist, best een klusje. De taxateur komt, een aardige man die tot 3 keer toe hard zijn hoofd stoot aan de giek. Ronald onderzoekt opnieuw de boegschroef, er moet nog een onderdeel besteld worden, hopelijk komt het vrijdag binnen, dan kunnen we zaterdag eindelijk vertrekken. Voorlopig is dat geen probleem, want er staat namelijk geen wind.

28/11
De taxateur komt voor de 2e keer langs. Voor de verzekering hebben we om de 3 jaar een nieuw taxatie nodig. Ik poets de salon, zo fijn dat alles nu binnen schoon is. Ronald haalt de bilg leeg, hij had tijdens het olie verversen olie gemorst, wat een kliederzooi. De werf vraagt €2,00 voor de afgewerkte olie. Juul sopt de kraanlijn en de stuurboord lijnen van de lazybag. ‘S avonds kijken we de documentaire Maidentrip van Laura Dekker.

29/11
Juul installeert de kraanlijn, de lijn is weer wit ipv bruin. Het hulptouwtje breekt echter af, waardoor ze weer de mast in moet. Voordat we weten zit ons aapje weer boven in de mast. Ik maak de kajuit schoon. Ronald installeert een nieuw lamp en maakt de blower in onze hut. ‘S middags zwemmen we in zee bij het kasteel, zo heerlijk. Voor de schoolkinderen op Guinee Bissau koop ik teken- en schrijf materiaal. ‘S avonds eten we paella bij de vissershaven.

30/11
Vandaag staat in het teken van het poetsen van de rvs. De multitool met een polijstschijf werkt perfect, het rvs glimt je tegemoet. De accu is echter na 5 minuten leeg, waarna onze 2 accu’s weer een hele nacht moet opladen. Dat wordt ‘m dus niet, dan maar met de hand, zowel het rvssponsje als de scotch brite werken ook goed.

Ronald en ik gaan met z’n 2tjes op pad met de step, we kopen de laatste spulletjes. ‘S middags zwemmen we weer met z’n 3tjes bij het kasteel.