Na zes nachten gaan we de baai van Portobello verlaten. Op naar Shelter Bay waar we de toiletpomp hebben besteld. Ik hijs het  grootzeil. Grappig hoe alle handelingen in mijn lijf liggen opgeslagen, ik zou het bijna blindelings kunnen doen. Fijn, we gaan de zee weer op. Helaas staat er weinig wind en moeten we de motor bijzetten. We zetten de autopilot aan, shittt…hij doet het niet. Ronald gaat op onderzoek uit.

Na 2,5 uur met de hand sturen vraag ik mijn Kappie het over te nemen. Ronald heeft de bedrading beneden gecontroleerd en doorgemeten, maar niets bijzonders kunnen vinden. Hopelijk lukt het de komende dagen wel om de autopilot te maken, anders wordt het een duur grapje.

Het is somber weer, de zee en de lucht kleurt donkergrijs met regelmatig een gigantische heftige bui, hoe leuk is het dan als een groepje dolfijnen je komt begroeten. Er zit een heel klein dolfijntje bij, zo schattig. Tijd voor een soepje, want het is nu nog zeker ruim 3 uur varen. Pas het laatste uur trekt de wind aan en kunnen we de genua uitrollen en de diesel uit doen, genieten. Eenmaal zeilend kunnen we het stuur vastzetten en hoeven we minder bij te sturen.

Op kanaal 12 vragen we of we toegang mogen tot de baai van Colon, de baai voor het Panamakanaal. Voor Shelter Bay Marina gaan we voor anker. Ik heb gehoord dat bij de ingang een grote krokodil leeft. Ronald dropt het anker dicht bij de kant. Ik stribbel tegen: ‘Als ik wil zwemmen is hij zo bij mij’. Ronald lacht: ‘Nee joh, we liggen 75 meter van de kant, het is prima zo en het water met al die containerschepen is mogelijk vervuild, dus zwemmen zit er toch niet in.

We varen met de dinghy de marina in, op naar de winkel. We varen langs de vele miljoenenjachten, de één is nog groter en duurder dan de ander. Hopelijk is de WCpomp aangekomen, daarnaast hebben we nog een heel lijstje aan benodigdheden voor andere klussen. Verbouwereerd staan we bij de winkeldeur… gesloten, vandaag is een feestdag. Maandag zijn ze weer open. Ik moet even slikken…elke dag is er iets wat tegen zit, ik wil één dag zonder graag.

De havenmeester komt aanfietsen of we even willen dokken, omdat we onze dinghy hebben aangelegd. Ronald geeft aan dat hij niet gaat betalen terwijl de winkel dicht is. Tevens geeft de havenmeester aan dat we op de plek waar we voor anker liggen, mogelijk door de marine weg gestuurd worden, vervolgens vraagt hij wanneer we in de haven komen liggen? Duhhh, wat een flapdrol.

Voorlopig kunnen we niet weg, dat wordt dus geen kerst in St. Andres. Samen gaan we op zoek wat de mogelijke oorzaak is van de autopilot. We zagen buiten een gat in het paneeltje, zodat we de autopilot kunnen onderzoeken. Wat de reden is, is onduidelijk, maar het lijkt dat de pilot niet meer te repareren is. Een nieuwe kost zeker €2000 of meer. Het grootste probleem is dat het een ouder systeem is, wat niet meer te koop is en alles dan omgebouwd moet worden. Ronald haalt het apparaat open, er zitten zwarte prutjes op de printplaat, zou dat het zijn? In de Panama-appgroep lezen we dat de afgelopen maand vele zeilers problemen hebben met de autopilots vanwege de vocht door regen. En hoe lang gaat het duren, voordat zo een bestelling binnen is?

Het waait hard, een catamaran slaat van zijn anker en komt op het rif vast te liggen. Een man in een dinghy schiet te hulp met aanwijzingen. Wat kunnen we voor ze doen? Niet veel, of toch, via de VHF roepen we de haven op. Binnen een mum van tijd vaart er een grote rib met 4 man personeel het havengat uit en worden ze weggesleept.

Terwijl ik de catamaran buiten gade sla, hoor ik binnen enthousiast gejuig: ‘Lies, hij doet het! HIJ DOET HET’ Ik schiet naar binnen. Ronald kijkt mij stralend aan: ‘De autopilot doet het weer! We vieren het met koffie en pepernoten. Voor de zekerheid willen we een bypass maken, zodat we niet midden op zee opnieuw worden verrast.

Opeens uit het niets worden we omgeven door 40 Pelikanen en zeker 20 Fregatvogels en vele Roetsternen. Er zwemt kennelijk een school vissen onder onze boot, want we zijn rondom en boven ons omgeven door de vogels. Wauwie zo gaaf, hoe deze piloten in de lucht hun vliegkunsten tonen. We kunnen de Pelikanen nu ook van dichtbij observeren. Ze maken een korte bocht in de lucht en ploffen dan met een doffe lompe sloepduik op het water, happen een vis op en blijven dan zeker 25 tellen met hun kop voorover en hun snavel onder water hangen. Waarna ze vervolgens hun snavel hoog de lucht in steken en de ‘wangzak’ als een grote driehoekige grijze vale theedoek te voorschijn komt, waar als je goed kijkt de vis nog in ziet spartelen. De volwassen Pelikanen met witte hals met zwarte lengte strepen en eigeelkapje en licht oranje snavel tonen meer behendigheid en geduld. Zij hangen langer voorovergebogen in het water dan de juveniels met hun volledig grijze verenkleed. De zwarte Fregatvogels maken handig gebruik van de windrichting en zweven met hun sierlijke batmanvleugels vlak boven ons hoofd, terwijl de Roetsternen met hun zwarte zorromaskertje voor hun ogen juist hun supersnelle wendbaarheid tonen. Niet te geloven, wat een schitterende show geven deze vogelpiloten ons cadeau!

Wil je meer lezen over onze avonturen? Ik schrijf elke dag een stukje in mijn logboek/dagboek, klik hier:https://www.iaorana.nl/logboek-december-2025/