De reis van de ia orana

met een zeilboot de Atlantic rond

Communicatie via de romp

We zitten heerlijk ontspannen in de zon met een bakkie leut. Met 2 riffen in het grootzeil en de kotterfok uitgeboomd te loevert zoeft onze ia met soms 6 knopen als een dolfijntje door de hoge golven. Opeens zie ik Ronalds blik betrekken. Hij zet zijn nog volle mokje in het houdertje en stapt kordaat naar het achterdek. Zijn beide handen grijpen een stang en hij buigt zich over het achterhekje. ‘Shitttt…Dit is niet goed…de windvaan zit los!’ Nu zie ik het ook. De hoofdstang van de windvaan zie ik iets heen en weer zwikken. Als ik Ronald hoor mompelen dat hij het snel even gaat vast zetten, sputter ik tegen. Eerst wil ik wel eens weten hoe hij dat aan wil gaan pakken? ‘Kunnen we niet gewoon over gaan op de autopilot?’

Ronald komt met zijn plan en ik ben verward, deze actie gaat ver over mijn grens heen, dit is mij te gevaarlijk. Ronald wil namelijk op het zwemtrapje de bouten aandraaien en of ik dan onder het bed de moer met een ringsleutel tegen wil houden. Huh??? Met deze snelheid? En in deze hoge golven? Nee, ik weiger mee te werken. Ronald onderbouwt waarom het niet kan wachten, we kunnen de windvaan verliezen en een flinke schade oplopen aan de achterkant van de boot.

Okee, laten we dan eerst stap voor stap alles goed doorspreken. Stap één: Zwemvest met lifeline en een extra landvast vast aan kikker. Twee: Zwemtrap volledig naar beneden en landvast over boord voor als Ronald in het water raakt. Daarna nemen we alle stappen door voor als Ronald van het trapje in het water valt. Zucht…het moet maar. Eerst gaan we bijliggen, zodat we geen snelheid meer hebben. Bij de eerste poging kijken we of we van binnenuit de moeren kunnen aandraaien. Nee, dat lukt niet. Terwijl de kont van ia alle kanten heen en weer zwiept gaat Ronald volledig gezekerd op de zwemtrap staan met  zijn benen tot zijn knieën in het zeewater om te kijken of hij zo de moeren kan aandraaien. Helaas, dat lukt ook niet. De moer moet aan de binnenkant tegen gehouden worden. Op de tast kunnen we onder het bed 2 moeren aan de binnenkant van de romp vinden. Maar ja, zijn het wel de bouten van de windvaan? In een onmogelijke pijnlijke houding lig ik onder het bed met de ringsleutel om de moer. Ronald duwt vlug een kussentjes onder mijn hoofd. Beiden zitten we onder de zwarte smeer. Ronald zekert zichzelf opnieuw en zonder elkaar te kunnen zien schreeuwen we instructies via de romp naar elkaar. Als ik Ronalds stem hoor ben ik opgelucht, ik kan hem nu niet in de gaten houden, maar hij is er dus nog wel. Helaas, het lukt niet, het waren niet de juiste bouten. Mogelijk zitten de goede achter de Webasto Verwarming en daar kunnen we nu niet bij. We moeten het opgeven. Terwijl Ronald als een rodeocowboy op het trapje staat, halen we samen het zware roerblad van de windvaan af, gelukt.

Uitgeput van de spanning plof ik neer in de kuip. Er zit niets anders op, we moeten de autopilot gaan gebruiken en elke dag een keer de motor draaien wat natuurlijk diesel kost. Wat een pechdag…of toch niet?

‘S nachts schijnt de volle maan zo sterk dat je bijna een boek kunt lezen in de kuip als er achter de boot opeens een paar zwarte vinnen in de hekgolf verschijnen. Wauwie wat een joekels, het zijn Pilot Whales van rond de 5 meter lang. Voorheen bleven de Pilot Whales altijd op flinke afstand van onze boot, maar nu komen ze echt langszij. De wind trekt ia op één oor, waardoor ik één van de grote dolfijnen bijna kan aanraken. Dit wil ik Ronald laten zien. Ik steek mijn hoofd door het schuifluik en roep opgewonden dat we bezoek hebben. Ronald gaat rechtop in zijn slingerbed zitten en zegt verbaasd; ‘Hoor jij dat ook, ik hoor vogels fluiten?’ Ik grinnik, kennelijk zit hij nog midden in een droom. Maar als hij, na samen op het dek te hebben genoten van deze prachtige zoogdieren weer naar binnen gaat, roept hij mij naar binnen. ‘Lies, kom vlug, de Pilot Whales zitten onder de boot en praten met elkaar’ En ja hoor, via de romp en via het putje in de wasbak horen we de ‘Kanaries van de oceaan’ met duidelijke melodische fluittonen met elkaar communiceren, pfff…zo gaaffff! Deze ervaring ga ik nooit meer van mijn leven vergeten!

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2024 De reis van de ia orana

Thema door Anders Norén

%d bloggers liken dit: