Wat is er fijner dan thuis op een koude nacht met het raam open onder een dik donsdek tegen je grote liefde aan te kruipen. Hier in Midden Amerika is het bij de start altijd even zoeken hoe om te gaan met de hoge temperatuur in de nacht. Zelfs de geborgenheid van een dun lakentje is dan al te veel, laat staan een warm lijf. Daar komt bij dat hier door de verandering van het klimaat de droge tijd een maand later is in gegaan en dus anders dan voorheen het dagelijks met bakken uit de hemel komt, met gevolg dat je vaak met het luik dicht moet slapen. Tevens maken wij geen gebruik van een klamboe en is de hut zelf met de deur dicht onze slaapplek waar het redelijk muskietenvrij is. Best een benauwde boel dus, maar het went.
We liggen inmiddels voor anker in de baai El Bight voor het eiland Guanaja. Eén van de drie eilanden voor de kust van Honduras. Vanuit de kuip hebben we uitkijk op een wonderschoon landschap. De hoogste heuvel is 450 meter hoog welke dichtbegroeid is met tropisch regenwoud met hier en daar een gekleurd huisje. Het plan is om vandaag een wandeling te maken.
Dit gebied staat bekend om zijn muskieten die vroeg in de avond en vroeg in de morgen het meest actief zijn. Naast de muggen die in sommige gebieden van Midden Amerika besmet kunnen zijn met malaria of dengue zijn hier de zandvliegen de grote plaag. Deze bloedzuigende onzichtbare mugjes, hier toepasselijk ‘no-see-ums’ genaamd, staan bekend om hun pijnlijke en jeukende beten. Maar het is nu midden op de dag en we hebben zin om dit prachtige woud van dichtbij te bewonderen.
We varen met de dinghy naar de kant en vragen aan een local op de steiger van een prachtige villa of we even mogen aan meren. Geen probleem. Het heldere water bij de steiger is zeer ondiep en de bodem is roestbruin van de modder. We stappen op de prachtige houten steiger en Ronald begint direct te mopperen. Ik kijk hem niet begrijpend aan als Ronald met een boze stem aangeeft dat we direct weer moeten vertrekken. We scheuren met het bootje naar open water, waar Ronald zich volledig uitkleed en poedelnaakt over boord springt. Verbouwereerd kijk ik toe naar zijn theatrale gedrag. Ronald is over zijn hele lijf, zelf door zijn Tshirt heen gebeten. Het zoute water heeft echter niets geholpen en terug op ia zoekt Ronald op internet uit wat te doen?
Advies: De beste remedie is een hittepen. Een hittepen? Nooit van gehoord? Ronald leest voor dat de dure hittepen ontwikkeld is naar aanleiding van de oude methode met de lepel. Kook heet water, doop de lepel in het hete water, laat de lepel iets afkoelen en druk deze op de insectenbeet.
Ronald probeert het uit en ik hoor hem zuchten, dit werkt fantastisch. Niet alleen de jeuk verdwijnt, ook de hitte lijkt het gif te neutraliseren. Iedere rode bult heeft duidelijk een klein gaatje en Ronald is 36 keer gestoken. We hadden al eerder gelezen dat muskieten minder dol zijn op mijn bloedgroep A-negatief, mogelijk heb ik daarom geen enkele beet? Ik behandel de plekken op Ronalds rug, arme Kappie. Het advies is om de komende dagen deze behandeling dagelijks te herhalen.
Tja, wandelen wordt ‘m dus niet. Maar Guanaja staat bekend om zijn prachtige rifgebied en het is met de dinghy vanaf ia maar 5 minuten varen. En… het is niets te veel gezegd, sinds tijden hebben we niet zo een schitterende koralen omgeven met vele vissen gezien. We zien zelfs van zeer dichtbij een Verpleegstershaai van 3,5 meter lang, maar gelukkig zonder glimmende lepel in haar bek.