24/11
Vandaag ga ik naar Fleur. Veel mensen zullen dat een gewone activiteit vinden. Voor mij is het elke keer een feestje: ‘zijn bij je dochter en je kleinkinderen’. En vooral ‘het dagelijkse’ mee te maken maakt mij blij. Zo gaan we vandaag Jinte op halen uit school. En ga ik straks de muziekdoos/kerstbalzaal uit Fleurs jeugd opbouwen met Jinte. Jinte en Fenne vinden ‘m prachtig. Op hun knietjes zitten ze op de eettafel vol aandacht te kijken naar de walzende paartjes. Op reis gaan is gaaf,  maar hen missen went nooit.

26/11
De laatste tijd voel ik mij regelmatig geroerd. Het heeft mogelijk alles te maken met ouder worden, maar zeker ook met de kunst van het genieten in ‘het hier en nu’. Alles voelt hierdoor zoveel intenser, er is zoveel meer rust gekomen. Het gaat over ‘het verdragen dat het is zoals het is’ en ‘het bewust genieten van het is wat het is’. Het is een wonderbaarlijke ervaring dat alles dan zoveel intenser overkomt. Al mijn zintuigen staan op steeltjes.

27/11
Veel mensen zeggen ‘fijne vakantie’, ik heb hier eerder een blog over geschreven. Anderen mogen er uiteraard over denken wat zij willen. Maar ik voel niet dat ik op vakantie ga. Ik ga op reis, op zoek naar meer connectie en eenheid met de natuur. Het is een zeer bewuste keuze om een periode meer in verbinding te staan met de natuur en minder met wat de maatschappij van mij verwacht. Geen auto, geen vaatwasser, geen wasmachine, geen luxe. Nadeel is dat er eerst heel veel klussen gedaan moeten worden en…dat ik mijn dierbaren moet missen.

28/11
We hebben gisteren beide auto’s naar de haven van Hindeloopen gebracht, dat scheelt weer verzekering- en belastingmoney. De buren passen op ons huis, echt fijn, het zijn echt lieverds. Vanavond mogen we bij Marre en Jonah slapen in Amsterdam (3 uur met de trein). Jonah wil ons morgenochtend met onze zware koffers (in totaal 60 KG) naar Schiphol brengen, zo lief (Ronald had deze week al de koffers naar Amsterdam gebracht).

29/11
De heenreis via Madrid naar Panema City verloopt voorspoedig (14 uur). Omdat we alleen een heenreis hadden geboekt, moeten we op Schiphol nog wel een nepticket kopen (€32). In Madrid leek het even spannend omdat de wandeling naar de gate 25 minuten lopen was, terwijl de gate al open was. Eenmaal aangekomen, stond er echter een zeer lange rij voor gate en waren we meer dan op tijd.

De Airbnb bij een Panamees thuis met twee Siamese katten was eenvoudig en functioneel.

30/11
Het was even zoeken, maar Ronald weet toch weer een taxi te regelen voor een redelijke prijs naar Turtle Cay (€130, reistijd 3,5 uur). Maar nu eerst boodschappen doen. We lopen langs hoge hekken rond een wit gebouw versierd met Panameze vlaggen, uit de boxen klinkt harde trekzakmuziek en overal lopen mensen in mooie kledij. Bij de opening van het hek staat een lange man, hij nodigt ons uit voor een kop koffie. De kerkgangers vieren onafhankelijkheidsdag. Sinds honderdvijfenzeventig jaar wordt Panama niet meer onderdrukt door de Spanjaarden. Op de verschillende kramen zijn grote bakken met etenswaren gestald. Een oudere man met een prachtige hoed nodigt zijn vrouw uit voor dansje. Anderen sluiten aan. Eén dame spreekt Engels en vraagt of we trek hebben in iets lekkers. Nou ik lust wel wat, we hebben nog niet ontbeten. De vrouw begint te stralen en geeft ons 2 kartonnetjes waar 3 dollar op staat geschreven. Er wordt koffie ingeschonken met een overheerlijke groentenomelet, een empanada, een gefrituurde ‘oliebol’ en gestoofde bakbanaan, echt smullen. De vrouwen kijken nieuwsgierig toe en genieten dat wij hun gerechten zo met smaak opeten. Wat een warm welkom op onze eerste dag in Panama.Het is zondag en feest, wat maakt dat alle dames gekleed zijn in folkloristiche kledij. Op een gekleurde rok dragen zij een witte tuniek met een kanten rand over de schouders met daarin een gekleurde wollen draad geregen met aan de voor- en aan de achterzijde een grote gekleurde pompon. De kleur van de pompon komt overeen met de kleur van de kralen versiersels in hun haar en schoenen enz.


Hoogste tijd om boodschappen te doen in de shopping-mol. Ik verwonder mij over het moderne futuristische metrostation in deze armoedige achterwijk. Het is een hele toestand om voor elkaar te krijgen dat we de boodschappen voor een uurtje achter de toonbank mogen stallen, zodat we ze met de taxi kunnen ophalen, maar het is gelukt.

De zoon van onze taximan van verleden jaar komt ons ophalen in een keurige gepoetste glimmende auto. Het laatste stuk door het tropisch woud naar onze haven, zorgt dat de prachtige auto omgetoverd wordt in een roestbruine modderige terreinwagen. Bij aankomst in Turtle Cay kijkt hij droef naar zijn auto en geven we hem 20 dollar extra, waarna er weer een big smile op zijn mond verschijnt.

De afgelopen periode hebben we zorg gehad om hoe we ia zouden aantreffen. Dat er werk aan de winkel is weten we wel.( Zie blog: Tot het gaatje gaan). De witte romp en dek is groen met zwart. Binnen zit alles, maar dan ook alles onder de schimmel en er is op verschillende plekken lekkage, waaronder boven mijn matras. Als ik een kakkerlak bij mijn hoofdeind zie lopen begin ik te huilen, hoe gaan we dit in godsnaam fixen?