1/12
Met goede moed gaan we aan de slag (Zie blog: Tot het gaatje gaan). Gisteren ontdekten we dat de toiletmotor stuk was en we dus niet konden doorspoelen. Nou ja, dan maar op een emmertje onze behoeften doen. Ronald haalt de toiletmotor uit elkaar. Helaas, we moeten een nieuwe bestellen, maar waar? De toiletmotor kan rond 18 december in Shelter Bay aanwezig zijn, pfff. Nou ja, dan kunnen we dat mooi combineren met het zoeken naar een nieuwe boot. Onze 45 jaar oude ia heeft nu wel heel veel gebreken. Ronald blijft vol houden dat de kans groot is dat we ook met een nieuwere boot moeten blijven klussen, zucht.

Mijn plan was om eerst alles schoon te maken en dan alles in te ruimen. Dat wordt ‘m niet, we kunnen onze kont niet keren. De boodschappen liggen als een hoge berg los op de eettafel, omdat ik binnen geen kartonnen dozen wil, vanwege mogelijke kakkerlakeitjes, maar ook de gigantische airco en de 1,5 meter dikke buis en 2 grote koffers liggen gigantisch in de weg. (Zie blog Tot het gaatje gaan). Dus toch maar de boodschappen op zijn plek in de schimmelige kastjes. Ook de koffers haal ik leeg en stop alles in het plastic in de kasten. Ik haal het bed af en doe er schone lakens op. De twee witte moltons zijn zwart van het weer en bruin van de lekkage. Ronald regelt dat de airco, de buis en de twee koffers in de opslag (een oudere roestige container) mogen staan, pfff…dat scheelt weer in iets meer ruimte in de boot. We eten in het restaurant, maar de maaltijd smaakt niet. ‘S avonds lig ik om 19.00 uur in bed, moe van alle emoties. Van mij mag ia gestolen worden, zucht.

2/12
Er zit niet anders op, ik moet moed houden. Soms lukt dat, maar geregeld voel ik mij depri. Ondanks dat de temperatuur binnen in de boot soms oploopt naar 35°, zwoegen we door. De boiler doet het ook niet, dus de hele dag door zet ik de waterkoker aan voor een nieuw sopje. Aan bakboord zitten de kleine smalle zwarte kakkerlakken en aan stuurboord de grote ronde rode kakkerlakken.

3/12
Dit is de tweede avond dat er een vleermuis in de salon rond vliegt. (Zie blog Tot het gaatje gaan). Het is wonderbaarlijk hoe het beestje van hot naar haar schiet zonder maar iets te raken. ‘S ochtends ontdek ik dat hij weer de kussens heeft onder gescheten, pfff…dat kan er ook nog wel bij. De dag staat weer in het teken van boenen en soppen. Ronald probeert de gaten in het dek te repareren, het regenwater loopt langs de wandputting naar binnen. De gaten zijn klein, 2 mm, maar groot genoeg om met de heftige tropische regenbuien de bakjes eronder te vullen met water. Helaas is polyesterplamuur uitgedroogd en moeten we het doen met sikaflex, maar deze lijkt minder goed te voegen aan het staal. ‘S nachts slaap ik met bakjes tussen mijn benen. ‘S avonds zit er een grote kakkerlak tijdens het tandenpoetsen op mijn pols. Ik voel mij moe en verdrietig.

4/12
Ik spreek mij weer moed in, we gaan weer aan de slag. Ronald monteert een nieuw lampje in het motorruim en vervangt de impropellor, gelukt. De 5 meter slang die we uit Nederland hebben meegenomen heeft de verkeerde maat, balen. De lekkages zijn niet opgelost, we peuteren het zwarte goedje er weer uit. Wel wordt steeds duidelijker om welke lekkages het gaat, 7 gaatjes. Na een paar uurtjes zetten we de tuinslang er weer op, weer mislukt. De hut is halverwege schoon, regenwater komt binnen, ik zie overal troep liggen en de schimmel, er lopen weer twee kakkerlakken over mijn matras en we zitten onder de jeukende muggenbeten, ik voel mij moedeloos. Ronald vraagt Leonardo de boot buiten met de hogedrukspuit schoon te spuiten. De dektent die we in maart over de complete boot hadden gemaakt was door de UVstralen en de heftige regenbuien met wind, vergaan. De vallen (touwen) die onder de huik uit waren gepiept en alle landvasten zien zwart en groen van al het vocht en stinken naar verrotten vis. Het ziet er buiten iets beter uit, Leonardo is van de Franse slag, maar we kunnen weer door de raampjes van de sprayhood kijken.

5/12
Ik kook water voor een sopje. In Nederland vieren ze Sinterklaas, het valt mij zwaar en moet even huilen. Ik sop en ik boen. Ronald maakt het anker in orde, het ankerbeslag wat hij twee jaar gelden op het dek heeft gemonteerd is volledig weggeroest. De ankerlier doet het nog, fijn. Nu het dek schoon is kan de genua er vast op, gelukt. Ronald voelt zich onwel, de hitte op het dek maakt hem duizelig. We nemen steeds even een drinkwaterpauze van 5 minuten. Ronald stoot zijn teen aan een kikker op de steiger, hopelijk blijft de nagel zitten. Het herstel van de lekkage is weer niet gelukt, opnieuw peuteren we de sykaflex eruit. Ronald leent de schuurmachine van de buren om het flexateak in de kuip te schuren, de hogedrukspuit kon het zwarte weer er niet af krijgen. Hij komt halverwege de klus, want de buurman heeft zelf weer het apparaat nodig.

Ronald zet de watermaker verkeerd in elkaar, shit…hij moet nu weer helemaal uit elkaar. Morgen maar verder, het is echt te warm in het vooronder. Ik ben iets verder met soppen, de kleding kan in de kastjes en de servieskast is schoon. Er zaten twee rode kakkerlakken in een whiskyglas. Ik gooi ze overboord. Kakkerlakken blijken te kunnen zwemmen en zelfs 40 minuten hun adem in te kunnen houden? Bizar. Ik doe een grote was, de was is in de zon in een mum van tijd droog, een lichtpuntje.

6/12
Ronald zet opnieuw de watermaker in elkaar. De ERS, Energie Recovery System doet het weer, wauw zo trots op mijn Kappie. De watermaker lekt alleen nog, pfff…spannend zou dit lukken? Helaas, de watermaker is niet gemaakt, Ronald moet weer nieuwe onderdelen bestellen, balen.

De kaartentafelhoek is ook weer schoon, fijn. In het vlaggenkastje zit weer een grote kakkerlak, met spuit maak ik hem dood. Is het niet tijd om de ongedierteverdelger te bellen? Ronald geeft aan om nog even af te wachten. Ik start met het schoonmaken van de keuken. Ronald stopt mij, we gaan NU naar het zwembad.

De afgelopen dagen lag mijn focus volledig op het boenen en het nog eens boenen, ik kijk om mij heen, shit…opeens besef ik hoe mooi het hier is, een waar paradijsje. In het zwembad slaat Ronald zijn armen om mij heen, zo fijn…opeens besef ik hoe ontzettend fijn deze knuffel is. Ronald besteld een verse Mangosmootie voor mij, het drankje smaakt verrukkelijk. Ik geniet van de natuur om mij heen, ik hoor de brulapen loeien en voel het sombere gevoel van mij af glijden.

Ronald heeft voor 50 dollar een duiker geregeld die het onderwaterschip schoon wil maken, dan hoeven we niet in Linton Bay uit het water, handig. De man heeft geen zuurstoffles bij zich, hij kan heel lang zijn adem in houden, handig, hihi. Volgens de duiker zijn de anodes nog in orde. Bij de volgende zwempartij moeten we dit voor de zekerheid maar even controleren.

De groenteman komt langs, ik koop cherrytomaatjes, een mango, 5 mandarijnen, 3 bananen en 2 witte vlechtbroden.

7/12
We ontbijten met een stuk witbrood, te vergelijken met een witte zacht bol.

Ronald monteert een rode schakelaar voor de omvormer in het badkamerkastje. Sinds we litiumbatterijen gebruiken, heeft de litiumlader te weinig vermogen, want litiumbatterijen kun je niet te snel opladen. Vorig jaar moest Ronald dan het motorluik openen om de extra energie naar de omvormer door te schakelen door twee draden in elkaar te draaien, met deze schakelaar in het badkamerkastje is deze handeling aanzienlijk eenvoudiger. Naar boven is de schakelaar uit. Als de motor aan is draaien we ‘m naar rechts. Als we zeilen of voor anker liggen en de omvormer nodig hebben draaien we de knop naar links.

Ronald wil een internetkabel van de router naar de Raspberry Pi monteren. Het lange snoer moet door alle kastjes en dan opeens ontdekt hij dat de router helemaal geen ingang heeft voor de betreffende stekker. Nou ja, poging mislukt. We maken het grootzeil gereed.

Ik ga verder met de keuken schoonmaken. In het roestvrijstalen slakommetje zit een kleine zwarte kakkerlak, het lukt mij om ‘m over boord te kiepen. Het beest gebruikt zijn pootjes om al zich al peddelend voort te bewegen. De keuken is klaar op het wasbakkastje na. Het is zondag, we stoppen vandaag eerder met werken. Om 15.00 uur gaan naar het zwembad en bestellen we annanassmooty, wat een zaligheid. Na het verkoelende drankje en voetmassage in het zwembad verhuizen naar een ligbed onder een strooien parasol op het strand.

De golven slaan stuk op het rif. Op een paal voor ons staat een pelikaan zijn vleugels te drogen in de zon. Even later vliegt hij op, maakt een cirkelvormig bochtje en stort zich met een plons nogal lomp in het water, waarna hij zijn snavel naar de blauwe hemel reikt en hij een visje zijn keel in laat glijden. Van links komt een grote geelkopgier aan zweven, even blijft hij boven mijn slapende Ronald zweven. Hihi, ik geef toe een heerlijke prooi.

Ik voel weer gelukshormonen stromen.(Zie blog Tot het gaatje gaan).  De belangrijkste reden is dat de natuur mij zo enorm kan ontroeren. Het geluid van de brulapen, het getik van de roodkuifspecht, de bladmieren die ieder met een helgroen en taartvormig blaadje boven hun lijfje in colonne met honderden te gelijk sleuven in het grasveld voor het havenkantoor lopen. De zilte wind door mij haren, het gedonder van de branding. Het gekif van de troepiaal en gekwetter van de zwaluwen. De droge opgekrulde  bladeren van de Bospapaya, waar ik jaren geleden nog van schrok, omdat ik dacht dat er een gigantische spin op mij af kwam. Zelfs de vleermuis die het gemunt had op onze laatste banaan in ons fruitnet en vervolgens onze nieuwe kussens had onder gescheten bracht een glimlach op mijn gezicht. De buurman heeft een Jaguar gespot, zou dit prachtige beest zich ook een keer aan ons tonen?

Vanaf nu hangen we wel elke avond een net over de ingang, want de 2e ochtend vond ik de keutels van de vleermuis toch minder leuk. Ronald is sinds het vleermuisincident in Suriname ingeënt voor hondsdolheid, ikke niet.

We kunnen morgen met iemand meerijden naar Linton Bay. Ik wil eigenlijk mijn schoonmaakklus morgen afmaken, dan kunnen we overmorgen naar Linton Bay zeilen en daar voor anker gaan.

8/12
We gaan er weer voor. Ik hijs Ronald in de mast, zodat hij de windmeter kan monteren en de verstaging kan controleren, gelukt. Daarna worden de zwemvesten gecontroleerd. We vervangen de ampullen en de zouttabletten. Ronald vult de gallons met steigerwater en zet de watermaker en de dieseltanken vast, monteert de german sheeting, de davids en de lifelijnen, boent de rode stoeltjes schoon en maakt de bilg droog bij de trap.

Ik maak de keuken, de trap en het vooronder schoon. Rond vier uur gaan we snorkelen, maar er is weinig te zien, zand heeft het water mistig gemaakt.

9/12
Er kan nog wel een domper bij, de laptop is stuk. Nu was het een zeer oude laptop, zeker 13 jaar oud, maar waar koop je hier een nieuwe laptop. Ronald was bezig de Raspberry Pi opnieuw op te starten en wilde een backup maken op de laptop, helaas. Dat betekent ook voorlopig geen blogs en logboeken… Tadaaahhh, hij doet weer, Ronald weet de spanning er in te houden…pfff.

Ik maak de handbilgpomp in de hut open, helaas hebben we in Nederland wel de goede maat rubber, maar het verkeerde merk besteld. Misschien wil de marinewinkel in Linton Bay ‘m wel overkopen?

Alle tubes secondelijm zijn opgedroogd, hup op het lijstje ‘kopen’. Ik heb altijd een tubetje klaarliggen omdat je bij een fikse snee in je huid, het prima kunt lijmen met secondelijm, hihi. Ik lijm de zoutwaterkraan met andere lijm, helaas deze houdt niet.

De vloer is schoon, het schuurtje is opgeruimd en ook schoon. Binnen is het eindelijk schimmelvrij en schoon, pfff…ik heb in totaal ruim 75 uur gesopt en geboend. Hopelijk is dat volgend jaar anders? De lekkages zijn gemaakt, zoooo blij.

We zwemmen in de regen, waterdruppels plonzen zo hard in het water dat ze ook weer omhoog spatten. Brulapen reageren ook op de harde regen.

Ik doe naaiherstelwerk en Ronald schuurt de 2e helft van het flexateak in de kuip, het bruin is net zo zwart al de naden. Een enorme klus, maar gelukt. Ronald spuit het stof weg met een slang. Ik maak de kuip schoon.

Het gaat hard met de deet, ik had 6 flesjes van huis meegenomen, maar we zijn al na één ruime week met de tweede flesje gestart.

Dit is de eerste dag dat er geen kakkerlak te voorschijn kwam? Ik lees altijd: ‘als je er 1 ziet, zijn er meer’? Aan bakboord zagen we elke dag één kleine zwarte smalle kakkerlak en aan stuurboord één grote ronde rode kakkerlak, 1x waren er twee tegelijk. Zou het dan hier bij blijven? Oh, ik hoop het zo. Ook de mieren lijken weg te blijven, we hebben er een paar uit de de lier aan bakboord en een paar uit de lier aan stuurboord zien komen. Ik had gespoten en een mierenlokdoosje neergezet en vervolgens de mieren niet meer terug gezien. Fingers crossed.

10/12
Ronald heeft niet lekker geslapen, luik open… en weer luik dicht gedaan voor de stortregens en de hitte in de hut. Hij vergat vervolgens het horretje terug te doen met gevolg overal kriebelende muggenbulten.

Ik heb wel redelijk geslapen en sta vroeg op. Vandaag gaan we vertrekken en ik wil nog 1x de was doen met de hoop dat het niet te veel regent en de was snel droogt, zou het lukken? Vanaf 9.00 tot 11.00 uur plenst het aan één stuk door met dikke tropische druppels. Shit, is het dan toch een verkeerde keuze om vanochtend te wassen voordat we weg gaan?
En dan opeens is het één uurtje droog ik haal de helft van de waslijn. De andere helft is bijna droog, die moet nog één kwartiertje in de zon. En ja hoor alsof de duvel er mee speelt, 12.15 uur begint het weer uren te hozen, te laat.

Ronald probeert het opstartprobleem van de Raspberry Pi opnieuw op te lossen door de stroomvoorziening te vervangen. Het is veel werk, maar het is helaas niet de oplossing, jammer. Ondertussen had ik de Ctank met water gevuld. Ik vraag aan Ronald die nog binnen is de C op de hoofdkraan dicht te draaien. Shit, het lukt niet. Omdat we de Atank en de Btank nog niet hebben gebruikt willen we deze eerst doorspoelen. De hoofdkraan van A doet het ook niet? Tja, dat moet onderzocht worden, pfff. Alle matrassen weg, want de Atank zit onder het rechtermatras, kussens in de salon weg, want de vacuümpomp ligt daar onder in de bakskist enz.enz. De hele boot ligt weer overhoop, zucht. Soms vraag ik mij wel eens af of we ook een keer iets gewoon kunnen doen zonder gedoe. Gelukt, de 3 hoofdkranen sluiten weer. Joepie, de watertanken en gallons zijn gevuld met water. Tja, het is inmiddels wel ver voorbij 13.00 uur, dan moeten we morgen maar vertrekken.

Ronald heeft de watermaker niet kunnen repareren, eerst moeten er weer onderdelen besteld worden. Mogelijk kan hij dan deze klus eind januari vervolgen. Het is van belang dat de membranen niet uitdrogen, dus moeten we deze spoelen met een mengsel van propyleenglycol. We bewaren nog een restje voor de volgende keer.

Ronald maakt de scheepsklok, fijn, die doet het ook weer. En de was is droog, blij mee.

11/12
Het havengeld is betaald, de prijs viel mee. Nog een laatste douche en we gaan. Ik voel onrust. Niet omdat ik bang ben voor de hoge golven, ik heb zelfs zin in om te zeezeilen. Nee, ik voel mij onzeker of ik misschien zeeziek zal worden. Sinds de afgelopen 2 jaar ben ik daar echt bang voor geworden, zeeziekte is echt gruwelijk. Eerst maar eens door de hoge brandingsgolven van de havenmonding.

Zeiltochtje van Turtle Bay naar Linton Bay, 10 NM. Wind Noord, kracht 14/17 knopen.  Zeilvoering: alleen de genua, koers halve wind. Snelheid 5/6 knopen. We zetten de teller weer op 0. Van Sneek tot Turtle Cay hebben we dus 7168 NM (13.308 kilometers) gevaren.

We liggen voor anker in Linton Bay. Het was een heerlijke tocht, echt genieten. De zee was zeer knobbelig met golven van 1,70 meter hoog en geen enkel momentje voelde ik mij zeeziek, het was alleen maar genieten. En wat is dat toch een wonderlijk fenomeen dat ‘alle ellende van de start van de reis’ opeens vergeten is en de onrust daarmee uit je lijf verdwenen is?

Het is tijd om de dinghy op te blazen. De 12voltstekker in het vooronder moet nog gemaakt worden. Het probleem is dat de draadjes maar met een halve cm uit muur komen, dus we aan de andere kant van het paneel een gat moeten boren om op zoek te gaan waar de draden lopen. Nou ja, dan de dinghy nog maar één keer met de hand oppompen.

In de marinewinkel van Linton Bay kopen we een buitenstekker met wandcontactdoos (de huidige geeft steeds een plastic brandgeur), drukkers met schroef voor de bimini, twee magneten voor WCdeuren ( shit wat zijn die krengen duur, 47 dollar per stuk), 2 reserve ampullen (38) voor de zwemvesten en lijm voor de flexateak en de koelkastdeur.

Wat is het zoveel fijner om voor anker te liggen dan in een haven te liggen. Geen muggen en de wind geeft een aangename temperatuur. Ronald doet de nieuwe windhapper om het luik, zodat we ook in de hut wat koelte krijgen.

We liggen nog maar net in bed als het opeens begint te poeieren. De windhapper komt los van het luik en schiet de lucht in en blijft aan een lijn als een vlieger 8 meter hoog horizontaal in de lucht hangen. Tja, daar kun je zelfs met een pikhaak niet bij. Midden in de nacht, als de wind is gaan liggen haal ik de windhapper de kuip in, morgen maar kijken of hij nog heel is.

12/12
Ronald maakt de losse bimini, er was een tentstok gebroken. Ik ga aan de slag met de landvasten. Ze stinken naar verrotte vis, geen lekkere lucht in het vooronder. Terwijl de eerste landvast ligt te weken, maak ik de koelkastdeksel gereed om te lijmen. Huh, op de binnenkant zit een laag nat karton, tja…dan houdt de lijm natuurlijk niet? Ronald monteert de buitenwandcontactdoos en de buitenstekker, net op tijd want we roken al een paar dagen verbrand plastic. Daarna monteert hij een deurmagneet op toiletdeur. Het resultaat is teleurstellend. De magneet is te slap. Met een kleine zeegolf vliegt hij al los en het was juist bedoeld voor op zee, dat met slecht weer niet je vingers tussen de deur zou komen. Tja, die zijn niet 47 dollar per stuk waard. We bedenken zelf een constructie met haakjes en een elastiek, perfecto! Ronald pakt de dure tube met lijm, maar er met geen mogelijkheid iets uit, die kan dus ook terug naar de winkel.

Er zitten twee Purperzwaluwtjes op de boegspriet, wat zijn het toch een mooie beestjes met hun glimmende witte buikjes, blauwe kuifjes en een minuscuul klein snaveltje.

13/12
Vandaag staat de wekker om 7 uur, want mijn lieve Fleur is jarig en ik wil met haar beeldbellen voordat haar visite komt. Helaas, door de dichte bewolking met heftig onweer hebben we geen internet. Echt zo jammer en balen dat ik niet kan melden waarom ik niet bel. Na 3 uurtjes is het weer droog en doet de Starlink het weer. We bellen vlug naar Fleur, maar de kamer zit inmiddels vol visite, dus kunnen we elkaar hopelijk morgen bellen.

Ronald wil de deurmagneten terug brengen,  de winkel doet heel moeilijk en Ronald krijgt niet voor elkaar. De opgedroogde lijm van €26 willen ze met godsgratie wel omruilen, wat een shitwinkel.

Na uren met plensbuien is het eindelijk droog, we vertrekken naar Portobello. We hebben afgesproken met Hans en Christine van de Domicil, we hebben ze verleden jaar ontmoet op San Blas. De afstandsbediening van het anker doet moeilijk, maar uiteindelijk lukt het. Er staat helaas te weinig wind om te zeilen, dus dan maar op de motor. Het is maar 11,5 NM. De AIS doet het, we zenden en ontvangen. Grappig, ik ben helemaal blij en opgelucht als iets het WEL doet. De zee is opnieuw zeer knobbelig met dit keer golven van 2 meter hoog. We varen tussen eilanden met vele gekleurde huisje door. En ook deze keer heb ik geen last van zeeziekte, zooo blij.

We komen aan in de prachtige ronde baai van Portobello en droppen het anker met 7 wrakken om ons heen. Het is een baai met een rijke geschiedenis. Aan beide zijden zijn ruïnes van oude vestingmuren te zien.

We gaan aan wal. Ik ben mijn slippers vergeten en mag Ronalds sandalen aan. Ronald loopt op blote voeten door Portobello en koopt bruine nepCroques, hihi…hij zei altijd dat hij nevernooit op die dingen zou lopen.

Het is een drukte van jewelste in het straatje. We lopen naar een vrouw en vragen wat er te doen is. De vrouw legt uit dat het hele dorp plastic heeft geraapt en dat er binnen een soort kledingruilbeurs is. Zo draagt het dorp een steentje bij aan het klimaat. Tegen de muur liggen hoog vuilniszakken opgestapeld welke allen op een vrachtwagen worden gegooid. Ik geef aan dat ik ook nog kleding heb, waar kan ik ze inleveren. De vrouw haalt haar schouders op, we zijn net alles aan het opruimen. Ze vraagt of ik ook nog iets kan gebruiken, zo lief.

We kopen twee met de handbeschilderde kalebas-kerstballen voor Hans en Christine, ze hebben op hun jacht van 60 voet, zowel buiten als binnen een compleet versierde kerstboom staan.

 

Net als verleden jaar worden we weer warm en gastvrij ontvangen en hebben een supergezellige avond op de Domicil. Hans vertelt een mooi en liefdevolle verhaal dat hij in januari een dochter zal ontmoeten waarvan hij niet wist dat hij die had.

14/12
Zo fijn om te beeldbellen met Fleur en de meisjes. Fleur is blij met mijn cadeau, op 4 april gaan we samen naar een concert van de Ladies of Soul in de Ziggo Dome. De meisjes zijn blij met de kerstpresentjes, een kerstkoffertje met een schudbol met sneeuw met Mickey Mouse en Frozen, een Frozenkerstprinses voor in de boom een kersthaarspeldje.

We bezoeken het Portobello museum, een prachtig gebouw, geheel gerestaureerd in 2021. Binnen is de geschiedenis van de slavernij van 1550 tot 1900 en ‘de rituelen om het einde van de slavernij te herdenken’ mooi vormgegeven. Vorig jaar hebben we deze indrukwekkende feestdagen zowel in Bocas als in Portobello mee mogen maken. In het museum bekijken we een korte documentaire waar het narratief rond alle festiviteiten wordt getoond. Eén zin van een oudere dame is mij bijgebleven, waar zij vertelt: ‘We spelen niet het verhaal,  het IS GEEN SHOW, we VOELEN het echt!’.

Elke dag zitten er Purperzwaluwtjes met hun glimmende vachtjes gezellig naast elkaar op onze reling. Om ons heen liggen 7 wrakken, waar de Bruine Pelikanen, de Roetsternen en Aalscholvers en jonge meeuwen dankbaar gebruik van maken.

We varen met de dinghy Rio Cascaja op, een smalle kronkelende rivier met mangroven (Zie blog Van toeten noch blazen). Och wat is het hier mooi, ik ben er stil van.

   

We spotten een Schuitbekreiger met zijn opvallende brede platte snavel, een grote Zilverreiger, een kleine Zilverreiger, Kolobrietjes in de prikkelbosjes, Zwartkopgieren hoog in de bomen en een Suikerdiefje op een betonnen paaltje. Overal hangen Cannonballs, een boom met grote bruine ronde vruchten ter grote van een kleine bowlingbal, je zou zo een ding op je kop krijgen. Een  Purperreiger vliegt de gehele tocht voor ons uit, zelfs op de terugweg.

 

We schuilen voor een plensbui onder een Mahonieboom, wat een beauty met zijn laaghangende takken en gigantische grote bruine vruchten. We horen een Jaguar grommen in de bosjes. Een local had ons al geattendeerd dat als we gegrom hoorden, dit een Jaguar zou zijn. We zien twee kleine oogjes op het wateroppervlak, we vermoeden dat het Brilkaaiman is, brrr…We zien geregeld grote ‘velden’ met zwarte ‘schaatsenrijdertjes’ rondom de dinghy. En we worden een aantal keer getrakteerd op een ware watershow aan ‘fonteinen’ van opspringende kleine visjes die achterna gezeten worden door grote witte vissen. Omringd met alle oerwoudgeluiden, vogelfluitjes en de prachtige groene berglandschappen wanen we ons midden in onze eigen natuurdocumentaire. Ik voel mij zo dankbaar, wat een Superdag.

15/11
Elke ochtend start ik met het lezen van de NOSapp, wat is het toch een zooitje op deze aardbol. ( Zie blog Van toeten noch blazen). Het maakt mij droef. Ik besluit de komende dagen even het nieuws niet meer te volgen en te gaan genieten van de natuur om mij heen.

We kopen een stuk spek. De slager veegt met een vies vaatdoekje zijn aanrecht schoon en laat ons uit 4 repen spek kiezen. Ronald wil carbonara maken. Uhmm, de spek moet hij maar extra goed doorbakken. We kopen brood bij de bakker. Veel broden zijn met een kaasmengsel gemaakt, er ligt ook een normaal brood op de plank en die is zoet van smaak. We kopen van alles bij de ferreteria: zwarte sikaflex, een plumeau (Ronald dacht dat het handvat wel als tentstok kon dienen voor de losse bimini), een panama (hoed met brede rand van stro) en een set met zaagjes voor de multitool. Ronald is ook op zoek naar een tapeindje en de winkelbediende komt aan met een sorteerdoosje met tapeindjes. In één vakje zit een grote kakkerlak die er uit probeert te komen. Ronald wijst naar het beestje en de man geeft aan dat je hem dood moet maken met een spuitbus en klapt vervolgens zonder blikken of blozen het deksel weer dicht. Haha, zo kun je er ook mee omgaan.

In de baai ligt een zeer oude Beneteau. Een local heeft het drijvende wrak gekregen om de onderdelen die nog goed zijn te verkopen. De eerste dag kwam hij met een compleet gedelamineerde genua aan. De teleurstelling was groot toen we hem uitlegde dat het zeil echt compleet vergaan was. Vandaag komt hij aan met een lier van 30 kilo. Ronald twijfelt, het is echt een prachtig ding wat in Nederland veel waard is. Zal ‘m wel of niet kopen? De man vertelt dat hij geld nodig heeft om iets te eten te kopen, Ronald geeft hem een zakcentje.

We eten bij de Italiaan, de eigenaar is een gezellige kletsmajoor. Hij heeft een dinghy-dock, dus we maken elke dag een praatje met hem. Hij vraagt ons een steen te versieren, vele zeilers zijn ons al voor geweest. Dat wil ik wel.

Gisteravond heeft het 4 uur lang aan één stuk door geonweerd met gigantische knallen en enorme hoosbuien. We liggen in een baai omgeven met hoge heuvels, mogelijk is dit de reden dat de onweer zo blijft hangen. Nu was het de luchthapper boven mijn bed die lekte en het luik in de salon. Als we de luchthapper verwijderd hebben (een gat van 7 cm) begint het weer te onweren. Nee hè. Gelukkig is het van korte duur. Gelukt.

16/12.
Het koppelstuk van de ankerketting is aan het doorroesten, ik borg het met een touw, hopelijk kunnen we in Shelter Bay een nieuwe monteren.

Vandaag willen we de ruïne ‘Fuerte de San Fernando’ aan de overkant van de baai bezoeken. Er moet daar een mooie route lopen voor een wandeling. Het is even zoeken waar we met de dinghy aan land kunnen. Eindelijk vinden we een plekje, maar daar blijkt een pitbull in de voortuin te lopen. We zoeken verder, ook daar worden we op een onvriendelijke wijze weggestuurd door een man in het donkergroen met pet. Dan toch maar op een onbeheerd strandje. We leggen het elektrische buitenboordmotortje aan een ketting in de boot, zodat het lijkt dat we roeiend zijn gekomen.

 

  De tocht bestaat uit drie ruïnes, steeds iets hoger. De heuvel van 150 meter is op zich niet hoog, maar zeer stijl, zonder een echt pad, met losse stronken en glibberige roestbruine modder. Onderweg zit een brulaap aan de kant, hij maakt niet echt haast om weg te lopen.  

Op de top zien we onze ia in de baai liggen. De weg terug doet mij herinneren aan een zwarte piste, het is bijna niet doen. Bemodderd komen we beneden. Ronald loopt een bruggetje op naar een schitterende tuin met een schommelbank aan een zeer hoge plankwortelboom. Er staat een groot bord privado naast het bruggetje. Echt Ronald, die zich hier niets van aantrekt, ik stiefel achter hem aan. Overal lopen mannen in het donkergroen met dezelfde pet op. Ronald denkt dat het pad omhoog naar de doorgaande weg loopt.

We komen eerst langs de houtbewerking, een jonge man brengt ons naar zijn bejaarde collega die op een laag krukje aan het beeldhouwen is. Hij is bezig met een kleine kano. Voor de werkplaats staat een gigantische puma van hardhout in wording.

  We lopen verder waar er een pad tegen de steile heuvel wordt aangelegd. Deze mannen met pet reageren vriendelijk. Eenmaal boven staan we op een stuwmeer omgeven met superchique terrassen. Het begint te gieten en we nemen plaats op de spierwitte fauteuils onder een dak van palmbladeren. Aan het einde van de stuwdambrug is een modderig pad naar boven, maar ik heb genoeg geklommen voor vandaag. Opeens zie ik vlak bij mijn voet een brilkaaiman.     Hij ‘schrikt’ van ons en zwemt weg. Op de terugweg zien we zeer goed afgewerkte huizen omgegeven met een prachtige tuin met houten beelden. Later horen we dat we gewandeld hebben in de tuin van hotel ‘El Otro Lado’, waar je voor €540 per nacht kunt slapen.

17/12
We hebben 4 dagen geen kakkerlak gezien, toen 2 avonden één kakkerlak en nu alweer twee dagen niet. De laatste hebben we niet kunnen doden. Wat maakt dat we er steeds maar één per dag zien?

Het is de eerste dag dat een paar uur achter elkaar de zon schijnt, de afgelopen 18 dagen heeft het bijna constant geplensd van de regen. Na 6 dagen zijn eindelijk de zes landvasten, die op het voordek lagen te drogen droog en kunnen ze naar binnen.

We gaan op zoek naar de lek van het luik in de salon. We gieten water op het luik, maar kunnen niets vinden. Zou het dan toch condens zijn, waardoor de eettafel steeds zo nat is? Later blijkt het luik toch te lekken bij het rubber.

Ronald stelt het klusje van de boom steeds uit, ik stel voor om het samen te doen. Ronald twijfelt of hij het oude gedeelte in maart heeft weggegooid? Ik tik met een nijptang van links naar rechts op de aluminium buis. Het hoge getik gaat over in een doffe klank, tjakkahhh, hij zit er nog in. Ronald is opgelucht. We lijmen de binnenbuis. Morgen verder.

Om de kop van de baai is een snorkelstrandje. Het is een heel eind varen. Redden we dat met de buitenboordmotor? Er zit nog 70% in. We wagen het er op. Onderweg zien we van dichtbij twee  ZwavelborstToekans. Ik ben helemaal hyper, zooo gaaf. Ik hoopte ze altijd nog eens te kunnen bewonderen en nu zie ik van zo dichtbij. Wat een kleurenpracht!

 

Het zicht onder water is niet altijd goed, het koraal is niet je van het, maar gelukkig ook niet compleet dood. We hebben nu op veel plekken de onderwaterwereld bewonderd, maar zoveel vis bij elkaar nog nooit. De scholen vis zijn echt enorm. We zwemmen tussen duizenden Zilverwitjes door en enorme scholen blauwe Doktersvissen. In het zand ligt een kleine grijze rog. Veel bekende Caraïbische soorten zwemmen voorbij, echt genieten.

We zijn een beetje koud geworden en willen ons opwarmen op het strandje. Op een boomstronkje ligt een mooie smartphone met JBLboxje, waar harde muziek uit knalt. In het water staan mooie dames met zeer kleine bikini’s een biertje te drinken. Op het strand vindt een zandgevecht plaats. Het hele gezin doet mee, oud en jong. Wat wij doen met poedersneeuw vindt hier plaats met zand. Niemand maakt zich druk of het zand in de ogen of op de smartphone en het boxje komt. De jongens schateren het uit als moeders helemaal onder het zand zich afspeelt in de zee, wat een plezier. We varen terug en zien nu dat net voorbij de bocht het water boven koraal meer helder is, nou ja. Vanwege de tegenwind en de golfslag komen we op de laatste procentje thuis, haha, halverwege de terugreis dachten we nog dat het roeien geblazen zou worden. Wat een heerlijke dag weer.

Ik vertel de Italiaan trots dat ik twee  ZwavelborstToekans van dichtbij heb gezien (Zie blog Van toeten noch blazen). Hij vertelt dat het een vrij algemene vogel is in Panama. ‘Als je er één voorbij ziet vliegen, blijf dan altijd even kijken. Ze zijn vaak met z’n tweeën. De eerste vliegt naar de volgende boom en de ander volgt. Dan vliegt de eerste weer naar de volgende boom en volgt de tweede weer’. Grappig, al die weetjes van deze man.

18/12
Ronald is de uitschuifboom in elkaar aan het zetten. Zo trots op mijn Kappie. Wat een doorzettingsvermogen heeft die vent van mij toch. Het uitschuiven gaat heel stroef. Ik vind dat wel balen, want op zee vind ik het altijd spannend als Ronald op het voordek bij hoge golven de zware 7 meter lange boom moet zetten. Hij kan zich dan namelijk nergens aan vastgrijpen, omdat hij beide handen nodig heeft voor de handeling.

Twee knopen van de nieuwe bekleding in de salon zijn volledig doorgeroest. Elk klusje doen we de eerste keer, dus het onderzoeken hoe we het met beperkte middelen kunnen oplossen is elke keer een zoektocht, gelukt.

Ronald heeft de 30 kilo zware Lewmar lier bij de “Benneteau-man’ voor 50 dollar gekocht. De local was er heel blij mee. Ronald wil als ia terug is in Nederland de lier op marktplaats verkopen, hij denkt dat de lier veel waard is.

In het dorp doen we laatste inkopen voordat we morgen vertrekken. We kopen fruit, groente en vers brood bij de bakker. Ook kopen we ijzerwaren bij de ferreteria en een klein strandtentje, de tentstokken kunnen we gebruiken voor de losse bimini.

Er vliegen 3 witte Ibissen over, met hun vuurrode kop, met hun lange dunne kromme rode snavel en spierwitte lijf is het een prachtig gezicht.

De Italiaan Francesco heeft ons getipt dat als we langs zijn huis richting het centrum lopen we altijd even naar de top van de Trumpet Tree moeten kijken. Achter het huisje van de Italiaan start het tropisch woud en een opvallende boom met wittige bast en op deze plek met minder bladeren is de Trompetboom met de medicinale werking: hartversterkend en krampstillend, gebrand zou het werken tegen Astma. In de boom leven al een aantal generaties luiaards. Als we vertellen dat we de luiaard nog niet gespot hebben, kijkt Francesco verbaasd: “Vreemd, vanochtend zat de zoon er nog. Dan vertelt de Italiaan met veel enthousiasme en armbewegingen dat door het eten van de bladeren van de Trompetboom de luiaards iets sneller en soepeler zouden kunnen bewegen. Haha, onze Italiaan weet het met veel bombarie mooi te brengen, maar later lees ik op internet dat de locals inderdaad de zaden uit de peulvruchten, de jonge bladeren en de binnenkant van de bast gebruiken voor allerlei kwalen.

We hebben een gezellige avond met 2 andere Duitse boten bij Francesco en zijn lieve hond Italy (Zie blog Van toeten noch blazen). Als we in het donker naar ia terugvaren, staat Francesco op zijn dinghy dock ons toe te toeteren, waarna hij ons met beide armen in de lucht uitbundig uitzwaait en we nog lang  het Ciao Ciaooooohhh over het water horen galmen, hihi.

19/12
Van Portobello naar Shelter Bay/Colon, 20 NM. Windrichting: west, bijna pal tegen/aan de wind. Windsnelheid 3/12 knopen. golfhoogte 0,5/1,5 meter. Zeilvoering: grootzeil met motor, later met genua er bij.

Het is 11.15 uur en zowaar heel even droog, vanochtend onweerde het. Het weer is op het moment zo onvoorspelbaar. Zullen we dan nu maar vertrekken? We zeilen de baai uit. Het hijsen gaat goed. Ik merk wel dat ik weer iets sterker moet worden, komt goed.

Eenmaal op zee merken we dat de autopilot het niet doet (Zie blog Op de automatische piloot?). Ronald gaat op onderzoek uit. Na 2,5 uur met de hand sturen vraag ik of Ronald het van mij over neemt. Het is Ronald nog niet gelukt de autopilot te maken. Als het hem de komende dagen echt niet lukt, is het een duur grapje.

Het is somber weer, de zee en de lucht kleurt donkergrijs met regelmatig een gigantische heftige bui, hoe leuk is het dan als een groepje dolfijnen je komt begroeten. Er zit een heel klein dolfijntje bij, zo schattig. Tijd voor een soepje, want het nu nog zeker ruim 3 uur varen. Het laatste uur begint het pas te waaien en kan de motor uit en de genua uitgerold worden. Dat gaat lekkerrrr.

Op kanaal 12 vragen we of we toegang mogen tot de baai van Colon. Voor Shelter Bay Marina gaan we voor anker. Ik weet dat bij de ingang een grote krokodil leeft. Ronald dropt het anker dicht bij de kant. Ik strubbel tegen, als ik wil zwemmen is hij zo bij mij. Ronald lacht: ‘Nee joh we liggen 75 meter van de kant, het is prima zo.

20/12
We varen de marina in met de dinghy, op naar de winkel. We varen langs de vele miljoenenjachten, de één is nog groter en duurder dan de ander. Hopelijk is de WCpomp aangekomen, daarnaast hebben we nog een heel lijstje aan benodigdheden voor andere klussen. Verbouwereerd staan we bij de winkeldeur… gesloten, vandaag is een feestdag. Maandag zijn ze weer open( Zie blog Op de automatische piloot?). Ik moet even slikken…elke dag is er iets wat tegen zit, ik wil één dag zonder graag. De havenmeester komt aanfietsen of we even willen dokken, omdat we onze dinghy hebben aangelegd. Ronald geeft aan dat hij niet gaat betalen, terwijl de winkel dicht is. Tevens geeft de havenmeester aan dat we op de plek waar we voor anker liggen, mogelijk door de marine weg gestuurd zullen worden, vervolgens vraagt hij wanneer we in de haven komen liggen? Duhhh, wat een flapdrol.

We varen terug, dat wordt geen kerst in St. Andres. We hebben nog genoeg klussen aan boord. Eerst maar een bakkie troost zetten.

Ik zaag de tentstok op de goede lengte, zodat we de losse bimini kunnen plaatsen. Het lijkt een dag zonder regen te worden, dus een beetje schaduw kunnen we wel gebruiken. Ik demonteer de houder van de buitenboordmotor van op de reling. Die plank kunnen we weer gebruiken voor onder de bilg. Ondertussen help ik Ronald met de autopilot. We zagen een gat ik het paneeltje, zodat we de autopilot kunnen onderzoeken. Wat de reden is, is onduidelijk, maar het lijkt dat de pilot niet meer te repareren is. Een nieuwe kost zeker €2000 of meer. Het grootste probleem is dat het een ouder systeem is, wat niet meer te koop is en alles dan omgebouwd moet worden. Ronald haalt het apparaat open, er zitten zwarte prutjes op de printplaat, zou dat het zijn? In de Panama-appgroep lezen dat de afgelopen maand vele zeilers problemen hebben met de autopilots vanwege de vocht door regen. En hoe lang gaat het duren, voordat zo een bestelling binnen is?

21/12
We hebben al 6 dagen geen kakkerlakke meer gezien. Maar vandaag zie ik gaatjes in de broodzakjes en in het brood, met keuteltjes ernaast. Gadver…ik dacht dat we van ze verlost waren. Ik gooi het brood over boord. We ontbijten met yoghurt.

Het waait hard, een catamaran slaat van zijn anker en komt op het rif vast te liggen. Een man in een dinghy schiet te hulp met aanwijzingen. Wat kunnen we voor ze doen? Niet veel, of toch, via de VHF roepen we de haven op. Binnen een mum van tijd vaart er een grote rib met 4 man personeel het havengat uit en worden ze weggesleept.

Terwijl ik de catamaran buiten gade sla, hoor ik binnen enthousiast gejuich: ‘Lies, hij doet het! HIJ DOET HET’ (Zie blog Op de automatisch piloot?)Ik schiet naar binnen. Ronald kijkt mij stralend aan: ‘De autopilot doet het weer! We vieren het met koffie en pepernoten.

Opeens uit het niets worden we omgeven door 40 Pelikanen en zeker 20 Fregatvogels en vele Roetsternen. Er zwemt kennelijk een school vissen onder onze boot, want we zijn rondom en boven ons omgeven door de vogels.( Zie blog Op de automatische piloot?). Niet te geloven, wat een schitterende show geeft de natuur ons weer cadeau.

We maken een wandelingetje vlak bij de haven. We zien een grote groep Witsnuitbeertjes (familie van de wasbeer) en een Witschoudercapucijnaap. Wat een lief koppie heeft dat beestje. Een paar meter verder vliegt een heuse Blauwe Morpho voor ons uit. Gaaf, deze koningsblauwe vlinder van wel 12 cm groot had ik altijd al een keer willen spotten.

Ik maak een grote aardappelsalade en we hebben wat hamburgers gekocht, want we zijn uitgenodigd voor een BBQ van de vertrekkers in de haven. Wauw, er zit zeker 30 man aan de picknicktafels. De vertrekkers hebben alle nationaliteiten van de U.S. Canada, Afrika, Korea, Frankrijk en Duitsland, wij zijn de enige Nederlanders. Ze vragen of we ook kerst met ze komen vieren. Wie vertellen dat morgen de marinewinkel weer open is en we dan willen vertrekken. De zeilers praten allen negatief over de haven en dat als je iets besteld hebt, je blij mag wezen als het half januari aankomt, slik.

22/12
Balen, de autopilot is er weer mee uitgescheden. Samen onderzoeken wat de mogelijke reden is, we vermoeden een los contactje, maar waar? Hopelijk kunnen we vandaag een nieuwe draad met 8 poolstekker kopen? De tijd vliegt en ik geef aan dat ik graag wil stoppen met klussen om naar de winkel te gaan. De twee weken zijn allang voorbij en het onderdeel is nog niet binnen. Misschien morgen, oeps wat doen we als het inderdaad half januari wordt? Ik wil nog steeds een handpomp-toilet, dan zijn we van het gedonder af, Ronald wil nog even afwachten.

De vertrekkers hebben ons een pdf gegeven met alle informatie. Voor 1,5 dollar kunnen we met het havenbusje naar Colon, daar zijn ook twee marinewinkels en ijzerwarenzaken. De havenmeester geeft aan dat we niet met het busje mee mogen, dan moeten we eerst in de peperdure haven komen liggen, Flapdrol. We kunnen een taxi nemen, heen en weer 40 dollar ( bij het haven kantoor zeiden ze 20 a 30 dollar). Op naar Colon. We kunnen veel dingen van ons lijstje kopen (Contactspray, een kruiskopknuistje, kleine ronde zwarte schakelaartjes, een kleine
zekeringen, een A23 batterijtje voor de afstandsbediening, verschillende maten soldeerbuisjes en een nieuwe lifeline) maar zeker niet alles, pfff. En het onderdeel voor de autopilot is ook niet te koop. Mijn Kappie is ook wel toe aan een nieuwe broek.

We leggen onze dinghy elke dag (illegaal) aan de buitenkant van de haven naast een miljoenenjacht. En vandaag gaan we illegaal onder de douche, echt goddelijk na 3 dagen geen douche.

‘S avonds dood ik de kakkerlak in onze prullenbak. Ik had zo de hoop dat ik er geen meer zou zien, zucht.

23/12
Ik ben eerder wakker dan Ronald, als ik mijn plasemmertje leeg, zie ik dat een andere catamaran op dezelfde plek voor het rif ligt als de catamaran die gisteren weggesleept is. Er staat een harde wind met best hoge golven, voor de zekerheid controleer ik op het voordek ons anker. Shitttt…de snobber is aan één zijde gebroken. Ik maak Ronald wakker. We moeten een nieuwe snobber maken. Ronald wil de andere helft van de snobber losmaken, de ankerketting op de lier piept als een gek, ik voel mijn hart heftig kloppen. Ik haal een stanleymes en broodplank om de snobber door te snijden en start de motor en volg de commando’s van Ronald op. Ik raak even in paniek, we liggen zo dicht bij de kant. Ronald vraagt mij weer naar voren. Samen proberen we de nieuwe snobber te plaatsen, gelukt. In de kuip voel ik mijn ogen nat worden en probeer ik lijf weer rustig te krijgen, is dit nog wel leuk?

Goed nieuws een vertrekker in de haven heeft een stekker met 8 polen. De autopilot doet het weer, maar dan kunnen we een bypass maken voor als hij midden op zee er toch weer de brui aan geeft. Echt zo fijn dat zij het stekkertje met 1 meter snoer weggeven. We trakteren ze vanmiddag op een cocktail.

De toiletpomp is nog niet binnen, dus we gaan even zwemmen en douchen. Mijn Kappie probeert mij weer op te beuren, zo lief. We duiken steeds even weg, hihi, voor de witte cowboyhoed (de manager) en de fiets (de havenmeester). Dit is de 5e dag dat we geen dinghydock geld hebben betaald, dat scheelt toch weer 50 dollar.

Slecht nieuws, de toiletpomp komt pas na de kerst, op de 27e. Als we andere zeilers moeten geloven kan het ook rustig eind januari worden. Wat nu…we weten het even niet? Wat duidelijk is, dat we niet spoedig kunnen vertrekken, dus geven we ons op voor de kerstBBQ van de vertrekkers in de haven.

24/12
Het is een dag waarin alles mee zit. Ronald fikst de boksen weer, de nieuwe versie van Open CPN doet het weer (het plastic van het SDkaartje was compleet vergaan en was door midden gebroken) en het aansluiten van de schakelaar buiten verloopt in één keer goed. Ik plaats drie blogs en de logboeken op de site. Ik koop groente en fruit bij locals buiten de poort van de haven. We zwemmen in het zwembad en gaan uitgebreid onder douche. Om 17.00 start de kerstborrel. Ik vermaak mij kostelijk met de conversatie tussen drie oudere Engelse dames, wat een droge humor hebben die Britten toch, heerlijk.

25/12
We beeldbellen met Fleur, Floris en de kids en met Erik om ze fijne feestdagen te wensen.
Ik maak een aardappelsalade en pak het boek Cruisers Handboek of Fishing in als cadeau voor het kerstspel. We hebben ons opgegeven om van 13-14 uur mee te helpen met de 3 kalkoenen op de BBQ. Het is de bedoeling dat we het vuur in de gaten houden en om het half uur een marinade over de kalkoen gieten. De shifts startten om 8.00 uur en gaan door tot 18.00 uur. We worden vergezeld door kleine Julia en haar broer Jason van boot Taka Tuka, wat een liefies. 

We hebben een hele gezellige kerstavond. Er zitten rond de 50 zeilers aan 8 picknicktafels. De ham, kip en kalkoen, gebraden op de BBQ zijn heerlijk, maar alle sidedishes en toetjes liegen er ook niet om.

Wat heeft iedereen zijn best gedaan. Opvallend, de zeilers komen werkelijk uit alle windstreken en toch zit iedereen gemoedelijk met elkaar te praten. Wij zitten bij de start aan een tafel van de catamaran die is weggesleept, een Brit, die zijn hele leven al in Japan woont. Hij vertelt zijn verhaal en is duidelijk nog aan bijkomen van zijn avontuur. Daarnaast zit een Fransman die getrouwd is met een Amerikaanse en zijn emoties toont rond het wanbeleid in Amerika, zij zijn op zoek naar een huis in Frankrijk. Een tafel verder op zit een Trumpfanaat, pfff…benieuwd, hoe het was verlopen als die twee aan dezelfde tafel zaten. Kortom een heerlijke dag.

26/12
Zo heerlijk, 2 dagen zonder enige tegenslag. We gaan een nachtje de haven in om diesel en water te tanken, uit te checken uit Panama en boodschappen te doen. We leggen de landvasten klaar en hangen stootwillen over de reling. Ik start de motor en Ronald loopt naar voren om het anker op te halen. Ik hoor gemompel op het voordek: ‘Nee hè, het anker zit vast’. Wat we ook doen, we krijgen het met geen mogelijkheid los. Op de dieptemeter zijn geen aanwijzingen dat we boven een wrak liggen…misschien een steen? Nog maar eens proberen, nee…het lukt echt niet.

Ronald stuurt een bericht in de groepsapp, heeft iemand een duiksetje te leen? Nee, er is wel een duiker in de haven die de onderkanten van de boten schoon houdt. Ronald roept de haven weer op via de VHF, ze vragen paraat te blijven en zullen een duiker sturen. Haha, 2 dagen zonder tegenslag is ook wel heel erg veel mazzel.

In de appgroep komt een bericht dat als je geen neuringlijn hebt aangelegd, je ‘de truc met een ketting en een lang touw’ kunt gebruiken. Ik geloof er niet zo in, maar het is het proberen waard.

‘Monteer een ketting van rvs als een lus rond de ankerketting en laat deze langs de ankerketting aan een lang touw naar beneden glijden, vaar iets vooruit en trek het anker omhoog’. Ronald probeert het uit, ik ga weer achter het stuurwiel. En dan…hoor ik het goed…hoor ik de ankerketting ratelen? En… beweegt de boot iets voorwaarts?

Yessss…joepie we zijn los! Niet vanwege ‘de truc met de ketting’ maar om één of andere onduidelijke reden, ach wat maakt het verder uit. Vlug bellen we de haven dat de duiker niet meer nodig is en we er aan komen. Wat een avontuur weer. Fijn om te ervaren dat ik de rust zelve bleef.

We checken in in de haven, nu nog naar de immigratie om te melden dat we zondag uit het land vertrekken. Niet dus, op vrijdag stoppen ze eerder en op zaterdag en zondag zijn ze gesloten. En we moeten in Colon een ZARPIE-formulier halen. Ahum, dan toch maar 3 nachten in de haven. Stanley geeft zijn nummer en wil ons maandag wel op weg helpen. We zouden zaterdag naar Colon gaan om boodschappen te doen, dit wordt dus maandag, zucht..

27/12
Een mooie eigenschap van Ronald is dat hij bijna altijd denkt: “Het komt wel goed of er is pas een probleem als er een probleem is!’ Het lijkt wel alsof ik ieder jaar opnieuw de tijd nodig heb om vanuit het georganiseerde Nederland, het ‘ik wil het nu en wel nu meteen geregeld hebben’ los kan laten.

Vanochtend neem ik mij bewust voor de komende maanden niet meer alle tegenslagen te scoren, maar te omdenken! Dus: ‘Voor alles kwam er een oplossing, dus ook voor dit probleem!’.

Grappig, dan blijven er maar drie hobbels over waar ik iets meer geduld voor moet opbrengen: de watermaker, het toilet en de kakkerlakken En eerlijk is eerlijk, deze drie brengen ongemak, maar we leven nog steeds, haha. En in Ronald termen: Lies, nogmaals…alle vertrekkers zijn bijna dagelijks aan het klussen, het hoort bij het avontuur’.

Om 8.00 uur draai ik 2 wassen, welke om tien uur weer droog en gevouwen zijn, fijn. Ronald heeft de stepjes opgeladen, want 3,5 km verderop is een prachtig natuurgebied (cijferslot van de stepjes 1345 en 3518). Leuk, we hebben zin in een mooie wandeling. Op één derde van de heenreis stopt de step van Ronald er compleet mee.

Ik pas bovenstaande meteen toe. Wat een heerlijkheid…ik blijf compleet rustig en denk: ‘Wauw, de stepjes hebben ons al 5 jaar overal gebracht, overmorgen gaan we naar Colon en kopen voor een nieuwe’. Dit werkt echt goed, ik voel geen enkele frustratie in de vorm van: ‘Daar gaan we weer, mag ik één dag zonder gedoe?’ Wel komt de zin boven: ‘Het loopt even anders, dit is onderdeel van het avontuur!’, zo heerlijk relativerend. Vervolgens geef ik mijn Kappie een lift terug naar de haven.

Eenmaal terug onderzoekt Ronald zijn stepje, we hebben nog een nieuwe accu klaar liggen, maar de accu is niet het probleem. Het motortje is echt stuk en kan niet gerepareerd worden. Ronald haalt de nog goede onderdelen van de step en we geven daarna het stepje aan de kinderen in de haven die er vrolijk op weg steppen.

Ik maak de romp van de boot schoon, dat was niet eerder gelukt, omdat we voor anker lagen in harde wind met golfslag.

De pin van het tafeltje breekt af, we moeten het even zonder buitentafel doen. ‘Nou ja, onderdeel van het avontuur zal ik maar zeggen”. Maandag gaan we naar Colon om een nieuwe pin of draadeind te kopen.

En het antwoord van de winkel is opnieuw dat de toiletpomp vandaag nog niet aanwezig is, maar dat hij zeker maandag er is? ‘Jaja?!. Nou ja, onderdeel van het avontuur!’.

28/12
Ik vul de watertanken vast, dan hoef ik morgen alleen het laatste beetje aan te vullen. Ik maak de dinghy schoon, er waren nu al kleine schelpjes op de bodem gegroeid, samen ruimen we het bootje op. Ronald gaat diesel tanken. Helaas, ze zijn op zondag gesloten. We regelen een taxi met een Duits stel van “Inez’. We kopen een stepje, echt een koopje, 200 dollar. Het is precies dezelfde step, waar we vijf jaar lang veel plezier van hebben gehad. We doen wat boodschappen voor de BBQ vanavond.

We plaatsen de kotterfok en ik doe nieuw tape op de windvaan.

29/12
Vandaag is een spannende dag, vanmiddag willen we vertrekken, maar gaat het allemaal lukken? Ik start met het controleren van de autopilot, shit…hij start weer niet op. We hebben geen tijd om het te onderzoeken wat de mogelijke reden is, want de havenbus vertrekt ( Zie blog Oh Die Zee)

Op naar Colon voor een ZARPIE, zodat we kunnen uitchecken bij immigration in de haven. Wat een gedoe, we besluiten illegaal te vertrekken.

We kopen alle soorten gif voor de kakkerlakken die we kunnen kopen en doen boodschappen voor onderweg. Ronald loopt twee keer heen en weer met een kruiwagen met 2 volle 25L diesel jerrycans. Ik vul de watertanks af. We monteren het roer van de windvaan. Aan de overkant roept een man ons toe: ‘Er zwemt hier een krokodil rond hè!’. We roepen dat we op de hoogte zijn, en het roer zo vlug als mogelijk zullen plaatsen.

Van Shelter Bay Panama naar St. Andres Colombia. Windrichting NO, kracht 17/24 knopen. Stroom opzij 1 knoop. SOG 3,9/6 knopen. Zeilvoering: Grootzeil met 2 riffen en Kotterfok.

Het waait best hard. In de baai hijs ik het grootzeil met 2 riffen. Als ik in de kuip terug kom geeft Ronald aan dat de autopilot er weer mee uitgescheden is.
Ronald vraagt op kanaal 12 of we de baai mogen verlaten. Op zee zijn de golven 2,5 meter hoog en waait het 21 knopen. De zee is een klotsbak, omdat de deining schuin op de golven staat. We moeten zo hoog mogelijk varen om bij St Andres uit te komen. Op zee heeft Ronald de autopilot weer aan de praat gekregen. We zetten de windvaan en die doet perfect zijn werk. De autopiloot zetten op standby.

30/12
De zee is te onrustig om binnen te koken of een vis te vangen. Om de 6 uur neem ik een primatourtje in met resultaat GEEN zeeziekte, zo blij mee.

In nacht probeert een zwarte vogel mee te liften en te landen op het zijdek, na heel veel pogingen geeft hij het op en vliegt hij weg in de donkere nacht.

Onderweg sturen we onze papieren op naar mister Bush, zou Ronalds optimisme ook deze  keer weer uitkomen?

31/12
Als we langs het rif de baai van St Andres binnen varen, zien we direct de kustwacht met blauw zwaailicht ons tegemoet varen. We vragen of we eerst even rustig voor anker mogen gaan, daarna komen twee mannen van de kustwacht aan boord. Samen vullen ze vele formulieren in en controleren ze veel kastjes, best ad random, niet handig als je werkelijk wil onderzoeken of er drugs aan boord aanwezig is.

‘S middags checkt Ronald aan land in bij agent René. Als hij om ‘de ZARPIE van Panama’ vraagt en Ronald aangeeft deze niet te hebben, kijkt René eerst heel moeilijk en zegt hij vervolgens ‘Oké, dan niet’ en laat hij ons twee keer 40 dollar toeristenbelasting betalen. Hoezo mazzel…