De reis van de ia orana

met een zeilboot de Atlantic rond

Met zonder

‘Mammmmmm? Mag ik met zonder jas?’ Ik zie het zo weer voor mij: Fleur, vier jaar oud, twee blonde wiebelstaartjes, die met haar liefste gezichtje mij smekend aankijkt. En vervolgens haar rode jasje met een theatraal gebaar omhoog zwiept en zuchtend zegt: ‘Weet je wel hoe snikheet het buiten is?’ En nu vraagt mijn kappie: ‘Kun je je jas niet eens in het vooronder opbergen, hij hangt echt een beetje in de weg hoor’. Tja, mijn peperdure rode zeiljack, drielaags laminaat, met gesealde naden en extra hoge kraag hangt volledig ademend aan het haakje al maanden werkeloos te zijn. De eerste 14 dagen heb ik ‘m alleen bij mijn nachtwacht gebruikt en daarna is hij achter de deur aan het haakje uit mijn zicht verdwenen. Ik leef dus al 4 maanden buiten MET ZONDER jas, wat een luxe!

Tja, in Nederland probeer je je in te leven, wat je tijdens de reis allemaal nodig zal hebben. Zo twijfelde we een periode een spinnaker of een gennaker aan te schaffen. De gennaker zat al bij de boot, dus dat probleem was hiermee meteen opgelost. Tot nu toe varen wij regelmatig met zonder harde wind, pfff. Meer dan ik in ons thuisland had verwacht, wordt dus regelmatig de gennaker te voorschijn gehaald. Ook uitgeboomd functioneert hij prima als spinnaker. Gijpen met een lap van bijna 100 vierkante meter en een loodzware uitschuifbare boom is best nog wel een dingetje. Met onze Spanker gijpde we met spi na veel oefenen in 15 seconden. Met de ia doen we er rond de 14 minuten over. Elke keer gaat het iets sneller. De chronologische volgorde van de handeling wordt mij gaandeweg ook steeds duidelijker. Ik haal de slurf naar beneden. Dan schuif ik de boom in en haal de schoot eruit. Ronald laat de boom zakken, zodat ik de boom naar de andere zijde kan halen. Terwijl Ronald de bulletalie loshaalt en in de kajuit het grootzeil gijpt en de overloop trimt, knoop ik de schoten om, doe de schoot in de boom, schuif de boom uit. En haal de neerhouder los en zet ‘m aan de andere kant weer vast. Ronald zet de bulletalie weer vast en hijst de boom. Ik hijs de slurf van spi en trim de neerhouder, terwijl Ronald achter de beide schoten trimt. Haha, zeilmeisje Lies krijgt zowaar spierballen. In de eerste week moest ik nog een paar keer een aantal seconden een pauze houden met het hijsen van het grootzeil. Inmiddels doe ik het in één moeite door.

Zo zie je maar, wat volgens veel mensen in Nederland gezien wordt als luxe, ervaar ik nu als kul. Ons leven is een paradijsje met zonder groot huis, met zonder auto’s, met zonder huishoudelijke apparatuur, met zonder Flatscreen. Mijn badkamer is nu één bij één meter, ik sta nooit meer in de file, een baal strijkgoed ken ik niet meer. Ik zag laatst het acht uur journaal en dacht: ‘nou er is nog niet veel veranderd’. Ik zit nu in mijn korte spijkerbroekje met gaten en een ongestreken shirtje, naast mijn grote liefde met mijn gezicht in de zon te genieten van een heerlijke zeiltocht. En denk: ‘Wat een voorrecht!!!’

Aan één ding zal ik echter nooit wennen. Met zonder dierbaren. Lang leve de Whatsapp.

Verder Bericht

Vorige Bericht

2 Reacties

  1. Faina 15 oktober 2018

    Wat een fijne blog weer.

  2. Trees 17 oktober 2018

    Wat een mooi verhaal weer een echt Liesbeth verhaal.
    In de zon zitten kunnen wij ook maar wel met alle luxe die soms ook een last is je benoemde het al in je verslag..
    Ik heb dit weekend genoten in een zonovergoten Gent en zelfs een klein boottripje gemaakt..
    Wel een mooie jas zo te zien Liesbeth komt vast nog wel een keer van pas, heel veel liefs en moois
    Trees

Laat een reactie achter op Trees Reactie annuleren

© 2019 De reis van de ia orana

Thema door Anders Norén

%d bloggers liken dit: